Hindi Nakakalimot Ang Puso

1_211025941l1

All Rights Reserved. Copyright 2008

My Special Valentine

CHAPTER 1

NAKAHINGA ng maluwag si Liz ng matapos ang ginagawa. Sa wakas ay makakauwi na rin siya. The office hour was already over. She glanced at her wristwatch. Malapit ng sumapit ang alas-siyete ng gabi. Dapat ay kanina pa siya nakaalis. Alas singko y medya ng hapon ang oras ng kanyang uwian.

Gustuhin man niyang umuwi na para makapagpahinga na rin ay hindi magawa. Kailangan pa niyang tapusin ang dokumentong pinagagawa sa kanya ng kanyang boss. Alam niya kung bakit ipinatatapos sa kanya sa loob ng araw ding iyon ni Mr. Campado ang dokumento. Huling araw na kasi nito sa kumpanya bilang isa sa CEO ng Gonzales Food Processing Incorporated. At gusto nitong nasa ayos ang lahat bago lisanin ang posisyon.

She’s working as his private secretary. Although halos apat na buwan pa lamang siyang nagtatrabaho bilang sekretarya nito, madali niyang nakasundo ang mabait na amo. At nalulungkot siya sa kaalamang aalis na ito sa kumpanya.

She felt her chest tightened in dismay. Mahirap pa namang makakita ng mabait na amo sa mga panahong ito. Kung siya nga lamang ang masusunod… Napabuntong-hininga na lamang ang babae.

Though hindi malinaw sa kanya ang dahilan ng pag-alis ni Mr. Campado, ang alam niya ay ang panganay na anak ng bagong may-ari ng GFPI ang papalit sa posisyon nito. At iyon ang kanyang magiging bagong amo.

Liz did not know what to expect from her new boss. Her working relationship with Mr. Campado went very smoothly. At iyon ay dahil mabait ito at hindi mahirap pakisamahan. And he’s tapping her every potential and she was grateful with that. She felt satisfaction working with such a nice boss.

She silently prayed for a good fate with a new boss. Sana naman ay katulad pa rin ito ni Mr. Campado. Mabait at hindi masyadong istrikto.

For the past four months, hindi nalingid kay Liz ang papaluging estado ng GFPI. Ipinagbebenta ng pamilya Gonzales ang major share ng kanilang negosyo.

May nakabili na ng pagmamay-ari sa kumpanya at ngayon nga ay iba na ang big boss ng GFPI. At kasabay ng pangyayaring iyon ay ang maraming mga pagbabagong ipinatupad sa loob ng kumpanya. Maraming mga matataaas na opisyal ang natanggal at iba pang kawani sa ibat-ibang dibisyon. At abot-abot ang kanyang pasasalamat ng malamang hindi siya kabilang sa mga mawawalan ng trabaho. She badly needed the job. Not at this point in her life.

Pagkatapos mailigpit ang mga gamit, nagmamadaling nilisan ni Liz ang opisina. Siya na lamang ang naiwan sapagkat kanina pa nakaalis si Mr. Campado at marami pang mga bagay na aasikasuhin. Ang dokumentong ipinagawa nito sa kanya ay iniwan na lamang niya sa itaas ng mesa nito.

Bitbit ang kanyang handbag at brown na folder, binaybay niya ang kahabaan ng hallway patungo sa elevator. Nasa ika-sampung palapag ng matayog na gusaling iyon ng GFPI sa Ortigas siya nakadestino. Bahagya niyang hinilot ang sintido dulot ng pagod sa maghapong pagtatrabaho. Isa ang araw na ito sa may pinakamaraming gawain sa kanilang opisina.

Walang laman ang kanyang isipan kundi ang makauwi na kaagad. She’s silently hoping that the traffic would not be really that troublesome. Her mind was occupied by the thought of Gerald. She knew that the boy was already waiting for her. At kahit pagod sa maghapong pagtatrabaho sa opisina, the thought of her cute little angel eased her weariness away.

Lumilipad ang kanyang isipan kaya hindi niya napagtuunan ng atensiyon ang kanyang paligid. Kaagad siyang pumasok sa elevator ng bumukas iyon. Nakipagsiksikan sa mga taong nag-uunahan sa pagpasok sa loob. Akap-akap ang folder sa kanyang dibdib, pinindot niya ang Ground Button at naghintay.

Rush hour sa mga oras na iyon. Halos ay magsiksikan ang mga taong laman ng elevator. Ngunit wala siyang pakialam doon. Ang gusto niya ay makauwi kaagad not only to rest but to see her sweet angel Gerald as well.

Liz smiled at the thought.

Abala ang kanyang isipan kaya hindi niya namalayan ang pagpasok ng isang lalaki sa loob ng elevator at pumuwesto sa kanyang harapan.

Liz wrinkled her nose as she sniffed something… The scent that her nose captured was indeed very familiar. Strange, but the manly cologne has scent that totally brought her senses into life.

At bigla, hindi niya maintindihan kung ano ang nangyari sa kanya. Her heart raced faster… heavier. She can almost feel the rushing of her own blood. The familiar scent stirred something deep within her. It seemed that she was used smelling that manly scent sometime ago!

Kaagad na itinaas ni Liz ang kanyang mukha. The crease on her forehead deepened. And there, she saw the back portion of the head of the guy standing intimidatingly wide and tall in front of her. And her heart seemed to leap upon the sight.

Kilala ba niya ang lalaking ito? Her mouth opened. At biglang nanuyo ang kanyang lalamunan as her lips uttered something she did not hear.

Pamilyar sa kanya ang bultong iyon. Pamilyar to the point na nakatatak na yata sa kanyang buong katauhan. Sinikap niyang kapain sa sulok ng kanyang memorya kung sino ito, but she got no answer. Bigla tuloy kinabahan ang babae. This is indeed weird!

She can feel the sweating of her own palms… her cheeks seemed to be in fire. This man… This strange feelings… Oh hell! And she does not know what to do right now!

Her sanity was telling her, that she doesn’t know this person. Na ngayon lang niya ito nakita. Ngunit bakit ganito ang kanyang nararamdaman? And why does her heart beats something like this?

Oh hell! Hell! Bloody Hell!

Sa sobrang effort na ginagawa niya maalala lamang kung sino ang lalaking ito that made her feel stranger to herself anymore, she felt a pang of nausea. Pakiramdam niya ay biglang sumakit ang kanyang ulo.

Liz tried to ignore his presence. But the fresh manly scent seemed to torture her spirit. Pakiramdam niya ay mas lalong sumikip ang espasyo at hindi siya makahinga ng maluwag.

Who is this man? She wondered. And why is she acting like this? Stupidity immemorial!

Liz tried to breathe some air to calm herself. She was rattled. Nalilito siya sa tinatakbo ng kanyang damdamin. At ng bumukas ang elevator sa Ground Floor, her relief was so enormous. She can’t wait to get out of that lift and breathe some fresh air.

Sa pagmamadaling makalabas ng elevator, halos nabangga niya ang likuran ng lalaking iyon. Liz found herself stiffened at the contact of their clothes. But there was a strong force of electricity on it! Her eyes grew wide in amazement. Yes, and dammit, but she did really feel electricity!

Actually, halos dulo ng damit lamang nito ang dumikit sa kanya. But then, the effect was so drastic. Ni hindi nga nito napansin na nagkadikit ang kanilang mga damit.

Now this was really lunacy! She wondered in awe.

“Excuse me Miss.” Ang boses ng babaeng nasa likuran ni Liz ang nakapagpanumbalik sa kanyang natutulalang isipan.

“Sorry.” She smiled akwardly at tuluyan ng lumabas ng elevator.

Her eyes followed him. Ang lalaking laman ng kanyang isipan ay bahagya ng nakalayo at patungo na sa parking area. As though she was possessed, hindi namalayan ni Liz ang sumunod na pangyayari. It seemed that her two feet had their own minds. Sa mabilis na mga hakbang ay hinabol niya ang lalaki.

“Wait!” She shouted as he was about to slid into his car. Naudlot ang sanay gagawin nito. He stiffened and after a while, glanced back at her. And she cannot believe her own eyes ng humarap sa kanya ang lalaki. Her grip to the folder went tighter. Shocked, she stood there frozen.

What the heck! But she was staring to a face so vividly familiar! How can she recognize not those tsinito eyes? Those eyes who reminded her of the most important person she had in life. Her sweet little angel Gerald!

Staring at him right now, she was lost in mystery. Pakiramdam hi Liz ay nahulog siya sa isang malalim na balon ng palaisipan. Nasapo niya ang ulo ng makaramdam ng pagkahilo.

“Yes?” Nakakunot ang noo ng lalaki. He locked his eyes with hers. The slits of his eyes narrowed and his face darkened.

“Yes Miss?” He repeated. Ngunit nanatiling parang natuklaw ng ahas si Liz. He did not know, but he found himself staring straightly into this strangers eyes. And he liked the feeling of it. The feeling of plunging into something he wanted to explore.

Kanina, when he heard her voice, something deep within him, buried in the corner of his soul was awakened. Curiosity drove him to look back. He faced her squarely and discovered an astonishing fact.

The lady captured his attention. And he can’t simply take his eyes off her. Na para bagang pinag-aralan ito ng maigi mula ulo hanggang paa. Although she was beautiful enough to swoon his eyes, that was not the primary reason. Her face… those rounded kitten like eyes… upturned nose… and those kissable lips… He closed his eyes as he saw sunshine crossed her face.

Christ, but he felt something different but homely familiar. Her pretty face brought him images of burning passion and undying memories. And it seemed that he, for the past years had found a piece of himself!

And for the first time in two years, he felt his heart functioned normally. He can feel the thudding of his heart against his chest. And that intrigued him most. This beautiful woman standing sweetly in front of him, with lips slightly open and with dreamy eyes, he felt the havoc of raw desire.

Sino ang babaeng ito that can make his life go upside down?

Gerald…, Liz whispered silently. Her lips were quivering. Totoo ba itong nakikita ng kanyang dalawang mga mata? O dinadaya lamang siya ng isang ilusyon?

“Yes Miss?” His voice echoed, louder this time and with a touch of arrogance.

“Huh!” She surely lost her mind and tongue at that moment. She felt her world swirling. And the attack of nausea was there again. A sticky and moist sweat dropped from her forehead.

“What can I do for you, anyway Miss?” Still, he remained polite. At sa nakikitang reaksiyon ng babae, he felt dammed sorry for her. And the urge to gather her on his arms and sooth her back was awesome.

“Gerald…,” It was a soft murmur.

Ngunit malinaw iyong nasagip ng pandinig ng lalaki. It was then that he realized na napagkamalan ito ng babae for someone else.

“Excuse me,” he smiled a bit. “But you see I’m not Gerald. My name is Christian.” His mouth twisted arrogantly.

Na lalong nakapagpatulala kay Liz! God, but he looked goddamed handsome! She was fascinated by the smile. She watched as his lips curved and flashed a set of well grown white teeth. And his voice? “Oh!” She gasped. It was then that she realized na kahit ang boses nito ay pamilyar sa kanya… Lalo tuloy siyang nalito.

“S-sorry,” she mumbled. “T’was that I thought I know you.” Hindi niya alam kung paano niya nabigkas ang mga salitang iyon. She felt the sudden rush of blood in her cheeks ng marealize na umaakto siyang parang tanga sa harapan ng lalaki. Bigla tuloy siyang na-conscious. Lalo pa ng mapansing pinag-aaralan siya ng lalaki mula ulo hanggang paa. She felt intimidated. Ngunit kaagad niyang hinamig ang sarili.

“Its okay.” He smiled, assuring her not to worry about it. Ang tsinito nitong mga mata ay nadagdagan ang pagka-singkit.

Just like the way Gerald does. Muli ay bigla siyang nalito sa naisip na iyon.

“Anyway, I’m Christian. And you?” He initiated the introduction.

“Liz. Liz San Diego.” Kusa iyong nanulas sa kanyang mga labi. Nag-aalangan pa sana siyang makipagkilala… But his warm smile was friendly enough to relax her tensed heart. Isa pa ay siya ang tumawag dito. And when he extended his hand para makipag handshake, inabot niya iyon sa nanlalamig na mga kamay.

And there again, she felt the strong flow of electricity as their hands met. She automatically withdrew the contact. She was unnerved. Her eyes dropped. Easy Liz, she silently filled her lungs with fresh oxygen. At ng pakiramdam niya ay nahamig na niya ang sarili, itinaas niya ang ulo at buong tapang na sinalubong ang titig nito. Which is a great mistake. She found herself drowned in those brown depths. Their gaze locked. At pakiramdam ni Liz ay may kapangyarihan ang mga mata ng estrangherong ito at nagmamalfunction ang kanyang utak. At hindi niya alam kung paano pahupain ang nagririgodon niyang damdamin.

They were just there. Nakatayo at nakatitig sa isat-isa. Time stood still. And for a moment, something on her mind flashed back. Blurry images flooded her brain. But its cloudy and vague at wala siyang maintindihan. She closed her eyes fiercely.

“Glad to meet you Liz.” His voice was thick and hoarse. Ngunit parang isang malamyos na musikang umabot iyon sa pandinig ni Liz.

“Liz,” he uttered her name again. Tasting the sweetness of her name at the tip of his tongue.

She opened her eyes and bravely met his stare. “Same here C-Christian.” She still mumbled. She was trying to hold her composure. Ngunit ang malakas at misteryosong dating sa kanya ng lalaking ito mistulang isang mabangis na tigreng hindi niya kayang paamuin. At hindi niya maipaliwanag ang kakaibang pakiramdam na dulot sa kanya ng lalaki.

“Sorry for the inconvenience. Naistorbo tuloy kita.” She smiled shyly. “I guess I have to go now.” Enough Liz! Lihim niyang pinagalitan ang sarili. Stop acting like an idiot! Bigla tuloy siyang nainis sa sarili ng marealize na para siyang isang teenager na nahuhumaling sa kapogihan ng lalaking ito. Bigla siyang sumimangot.

Hindi na hinintay pa na makasagot ang lalaki. Sa nagmamadaling mga hakbang ay nilisan niya ang lugar na iyon, papalayo dito. Papalayo sa kakaibang damdaming hindi naman niya maintindihan kung ano. Di niya alam, ngunit parang may gusto siyang takasan.

Dali-dali niyang pinara ang dumaang taksi. Animo’y hinahabol ng sampung kabayo na nagmamadaling pumasok siya sa loob ng sasakyan. Narinig pa niyang tinawag siya ng lalaki ngunit hindi na niya pinag-abalahang lingunin pa ito.

Saka lamang nakahinga ng maluwag si Liz ng tumatakbo na papalayo ang sinasakyang taksi. Kanina, Pakiramdam niya ay biglang sumikip ang kanyang mundo. Her meeting with that stranger seemed to bring her into another dimension.

“Christian.” She whispered his name and sighed in exasperation. Kahit alam niyang estranghero sa kanya ang lalaking iyon, hindi niya mapigilan ang sariling mag-isip tungkol sa tunay nitong pagkatao. At ang katotohanang nakita ng kanyang mga mata mismo ay mahirap itakwil sa kanyang isipan. He really looked like Gerald. The same tsinito eyes…

Baka naman pagkakataon lang ang lahat. But the resemblance was very pronounced and undeniable! Na kahit siya mismo ay hindi magawang kumbinsihin ang sarili na nagkataon lamang ang lahat. Napabuga siya ng hangin. And at that moment, all she wanted to do was to get out of the cab, at liparin ang distansiya pauwi sa kanilang tahanan. Ma-traffic pa naman sa mga oras na ito. Isinandal niya ang likod upang hamigin ang sarili. Sa pagdaan ng mga sandali ay unti-unti na siyang naiinip.

CHAPTER 2

“MAMA!!!” Masayang boses ng isang taon at limang buwang cute na batang lalaki ang sumalubong kay Liz. Bagamat bata pa ito ay matatas na kung magsalita.

“My cute angel!” Liz felt her heart throbbed with pride. Gerald was such a very adorable child. Yumuko siya and kissed his soft, rosy cheeks at kinuha sa stroller ang tatawa-tawang bata. He felt warm on her hands.

“Kanina ka pa hinihintay ni Gerald Ate,” si Maila. Ang yaya ng bata. Nakasunod ito sa likuran ni Liz habang itinutulak ang wala ng lamang stroller.

“Sobrang traffic kasi,” she answered… and sighed. Hanggang ngayon ay hindi pa rin makatkat sa kanyang isipan ang nangyari kanina. Her meeting with that stranger named Christian. Hindi tuloy niya maiwasang titigan ng mabuti ang anak. And there, she confirmed the great similarity between that stranger and her son Gerald.

“Nasaan si Inay Maila?” Hindi niya alam kung ano ang iisipin ng mga sandaling iyon. Nangangapa siya sa dilim. And right now, she wanted to talk to her mother. Marami siyang mga katanungang hindi mahanapan ng kasagutan.

“Nasa kusina po at naghahanda ng hapunan.”

Kalong si Gerald ay tinungo ni Liz ang kusina. Naabutan niya ang ina na kasalukuyang naglalagay ng mga plato sa mesa. Katulong nito sa paghahanda ng hapunan ang kanyang nakababatang kapatid na si Kristel.

“O nandiyan ka na pala Liz. Tamang -tama at nakahanda na ang hapunan.”

She took a last longer look at her son. And again, hindi niya maiwasang mapabuntong-hininga sa nakita. Ibinalik niya sa nakasunod na si Maila ang bata. Pagkatapos ay humugot ng silya, umupo at tahimik na tinitigan ang ina.

“Tawagin mo na ang Itay mo Kristel at ng makakain na tayo.” Si Rosita habang inilalagay nito ang pinakahuling plato. Humugot na rin ito ng upuan upang makaupo at kampanteng tinitigan ang anak.

She opened her mouth to ask her mother, ngunit wala siyang makapang akmang katanungan. She felt the sudden rush of weariness.

“May problema ba Liz?” Ngayon ay nakatitig na rin ng matiim si Rosita sa anak. Kaagad na napansin ang emosyong nakabadha sa mukha ni Liz.

Though Liz was obviously tired, there was something else in her eyes na kung bakit ay biglang nakapagpakaba sa ginang.

“Nak?” Untag nito sa lumilipad na diwa ni Liz.

Liz blinked her eyes rapidly. She saw concern on her mother’s face. Lalong nadagdagan ang pag-aalala sa mukha nito ng manatili siyang tahimik. With that, ipinasya na lamang niyang sarilinin ang nakakapagpabagabag ng kanyang isipan.

“Wala ho to Nay. Napagod lang ako.” Hinilot-hilot niya ang nananakit na sintido.

“Mabuti pa ay kumain ka na anak. Maya-maya ay nandito na rin sina Kristel at Itay mo.” Nag-aalalang sinapo ni Rosita ang sintido ni Liz. At ng wala itong maramdamang lagnat, nakahinga ito ng maluwag. Ipinaglagay pa nito ng pagkain sa plato ang anak.

She smiled in gratitude. Bilib siya sa klase ng pag-aarugang ibinigay sa kanilang magkapatid ng ina. Undoubtedly, her mother was the best in the world! She was always been there para dumamay sa kanila ni Kristel sa mga pagkakataong kailangan nila ng tulong.

At somehow ay sinundot siya ng konsensya. Hindi niya alam, but for the first time, she doubted her mother.

Pakiramdam kasi niya ay marami itong itinatago sa kanya. At hindi niya maiwasang magduda.

Pakiramdam ni Liz ay maraming kulang sa kanyang pagkatao. Maraming katanungan ang gumugulo sa kanyang isipan. Bagamat sinagot na iyon ng kanyang ina at dati ay pinaniniwalaan niya, ewan kung bakit ngunit ngayon ay hindi niya maturol ang katotohanan ng mga bagay-bagay.

At ang insidenteng nangyari kanina ay mahirap ipaliwanag. At nalilito si Liz sa tinatakbo ng kanyang damdamin.

Hindi niya kilala ang Christian na iyon. At base sa naging reaksiyon nito, hindi rin siya kilala ng lalaki. But the strange feeling she felt for that stranger was quite unexplainable!

Hindi niya lubos maisip kung bakit ganun na lamang kalakas ang naging epekto ng lalaki sa kanya. Maybe she could account that to the fact na kamukha nito ang kanyang anak. In fact, he was the older version of her son!

Yes! She snapped. Maybe that was it! The fact that he looks like her son captured her attention. And that put an invisible bond between them and nothing more. Parang ganoon na nga.

But the similarity was so great that it’s hardly coincidental! Nagsusumiksik iyon sa kanyang isipan. That thought could not be eradicated from her mind. And she was getting paranoid!

Oh what the hell!

Nalilito na siya sa tinatakbo ng kanyang pag-iisip. At ang nakakalitong damdaming lumukob sa kanyang pagkatao sa pagtatagpo nila ni Christian seemed to torture her soul.

She suddenly felt weak and battered.

Hindi mapuknat-puknat sa kanyang isipan ang guwapong mukha ng estrangherong iyon. Why does she feel something like this towards that man? It was indeed extraordinary!

Christian….

The name sounds very familiar. But of course, it was a common name. In fact, may pinsan pa nga siyang Christian din ang pangalan.

Christian… She murmured his name silently.

Oh, how she wanted to throw him out of her system!

Liz released a silent sigh of weariness and frustration.

Chapter 3

MAAGA SIYANG PUMASOK SA opisina ng araw na iyon. Ito ang unang araw ng kanyang bagong boss. Alas otso ng umaga ang oras ng kanyang pasok. Seven-thirty pa lamang ay paakyat na siya sa elevator.

Ngunit napansin niyang may tao na sa loob ng opisina ng marating niya ang pintuang bahagyang nakaawang.

Liz stopped in front of the door. At sa maingat na galaw ay sinilip niya ang loob ng opisina.

And there, sitting on the swivel chair formerly used by Mr. Campado was a figure of a man that made her heart suddenly jumped in surprise. Ang tibok ng kanyang puso ay unti-unting bumilis.

Though nakayuko ito at may binabasang papeles, hindi niya makakalimutan kailanman ang tindig at pigura ng lalaking responsable sa mabilis na pagpintig ng kanyang puso ngayon. Isa pa ay sariwa pa rin sa kanya ang alaala ng nangyari kahapon.

Ano ang ginagawa ng lalaking ito sa loob ng opisina ni Mr. Campado?

And when realization hit her mind, she gasped in bewilderment.

This can’t be true!

She rubbed her eyes hoping na baka nagha-hallucinate lamang siya. Na hindi pa siya nakakabawi sa nangyari kahapon. But he was still there. Seryosong pinag-aaralan ang binabasang papeles.

Liz cannot deny the implication of his presence inside the office anymore. Ito ba ang kanyang bagong boss? Excited ba siya? Her raced was racing inside her chest at pakiramdam niya ay nahihirapan siyang huminga.

Isang malalim na buntong-hininga ang kanyang pinakawalan. Inayos muna ang sarili bago tuluyang pumasok sa loob ng opisina.

“Good morning, Sir?” Nag-aalangang binanggit niya ang sir. She was not sure about it. Wala kasi siyang ideya sa panganay na anak ng bagong big boss ng GFPI na siyang pumalit kay Mr. Campado. Ni hindi niya pinag-abalahang tanungin ang dating boss tungkol sa bagay na iyon. Ang lahat ay biglaan. At sensitive siya sa feelings ni Mr. Campado. Alam kasi niyang mabigat sa kalooban nitong lisanin ang posisyon. At kung siya lamang ang masusunod, ayaw rin niyang umalis ang butihing boss.

Mula sa binabasang papeles ay nagtaas ng mukha ang lalaki. Ang seryosong mukha nito ay biglang nagliwanag ng mapagsino ang babaeng nakatayo sa harapan nito.

She was wearing a smart office suit. Ngunit hindi niyon naitago ang makurbang katawan ng babae. And she looked goddamned fresh and youthful! And her eyes… those eyes na hindi nito pagsasawaang titigan ng kahit ilang oras.

Bahagyang kumunot ang noo ni Christian. Wondering why this lady was in front of him right now. Was this just a part of his wild imagination? But then he was very conscious. And he was more than glad upon thinking why this lady was here.

He smiled. “Are you my secretary Liz?” His eyes twinkled in the morning light.

His warm smile was enough to shaken her knees. Ngunit kinontrol ni Liz ang sariling damdamin.

“Yes sir.” She answered eagerly. Her heart throbbed with delight. At hindi pala siya nakalimutan nito. Ang kumpirmasyong iyon ang kanyang hinintay upang matiyak na ito nga ang kanyang bagong boss.

Mixed emotions flooded her heart. She felt happy… She felt excited… But at the same time, she felt … scared?

Hindi niya alam kung ano ang gagawin sa mga sandaling iyon. Ang isiping makakasalamuha niya araw-araw ang lalaking ito that can make her world go round brought something that tickled her wild imagination.

And while staring at his dark tsinito eyes, Liz could not help but think of her son.

And she would work for this man at magkakasama sila sa loob ng opisinang ito limang beses sa isang linggo! She was dead sure that she could not get peace of mind about that.

“Oh!” He exclaimed. “At ikaw nga ang magiging sekretarya ko.” Tuluyang nawala ang atensiyon nito sa binabasang papeles. “This is really nice.”

That was a compliment. And she felt a sudden chilling feeling. Pakiramdam ni Liz ay biglang nanlambot ang kanyang mga tuhod. Sa klase ng titig sa kanya ng lalaki, she felt her heart raced with anticipation. He seemed to read her mind. His eyes twinkled as his gaze made its way into her soul. Strange, but she felt something oddly familiar.

Liz broke the eye contact and dropped her gaze to the floor. She looked at him again when she thought she was able to gather back her wits. Then she put a mask of coolness and professionalism on her face. What she was going to share with him would be pure work.

“If you need something sir,” she said politely, “just ask my assistance.” At sa nanghihinang mga tuhod ay tinungo niya ang mesang nakalaan para sa kanya. Kailangang makaupo or else ay matutumba siya anytime. Nawawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod. Liz was about to sit down when she remembered something very important. Muli niyang hinarap ang lalaki.

“Pardon, sir, but may I know your fullname?” Hindi niya alam kung mababastos ito sa kanyang tanong. She felt like an idiot. Ni hindi niya alam ang pangalan ng kanyang bagong boss!

“Oh Yes,” he chuckled amusely. “Its Christian. Christian Tiu.”

Liz found herself fascinated by his amorous chuckle. She watched his adam’s apple moved up and down with masculine certainty. She swallowed hard. Easy Liz, she warned herself silently. But she knew that anytime she would be lost in his enigmatic amulet.

Upon hearing his fullname, Liz felt a pang of nausea attacked her system. His fullname really rings a bell! Hindi niya ipinahalata dito ang sandaling pagkahilo. She smiled professionally. Afterall, she was very professional in her work. At ayaw niyang maapektuhan ang kanyang performance.

“Okay Mr. Christian Tiu, I hope to have a smooth working relationship with you.” She slightly tilted her head.

Isang simpleng tango ang naging tugon ni Christian. Matiim pa ring nakatitig sa babae. Every simple action she makes, he made notice of that. And he found himself astonished with her every movement! He simply found them graceful and appealing.

He felt something odd towards her. And that fueled his desire to know this woman better. To discover why she has this enigmatic effect on him. He thought that he was just attracted to this lady. And that he was just intrigued. But now he was quite sure na hindi lamang atraksiyon ang nararamdaman nito para sa babae.

Surely, there was something else.

Liz can make him feel alive and exist again. Pakiramdam ni Christian, muli itong nabuhay. And this time, complete with all the feelings and emotions a normal being had.

For the past two years, his life was empty. He was there to live, but never to exist. Maraming kulang sa buhay nito. At ngayon, natagpuan na nito ang ilang bahagi ng pagkatao. And he was determined to complete the other missing pieces of his ife. To make him whole again.

And he knew that with the help of Liz, he surely can do that. Staring at her brown kitten wide eyes, he can feel the familiar scent of a home.

“Liz San Diego,” he whispered her name on the tip of his tongue and discovered something vaguely familiar.

Si Liz ay kanina pa hindi mapakali sa kanyang inuupuan. Pakiramdam niya ay unti-unting nauubos ang supply ng oxygen sa silid na iyon at unti-unting sumisikip ang kanyang paghinga.

His presence seemed to occupy every space inside the room. And dear Lord! Ngunit kanina pa ito nakatitig sa kanya. At nako-conscious tuloy siya! Binabantayan ba siya ng lalaking ito? Trying to find something wrong with her upang masabon nito? And she was really intimidated.

Please stop staring at me, for Christ’s sake! She prayed silently. Hindi tuloy siya makapag-isip ng maayos. Pilit niyang inabala ang sarili sa pag-ayos ng mga nagkalat na files sa kanyang mesa. Pagkatapos ay tinungo niya ang cabinet na naglalaman ng mga mahahalagang dokumento. Inayos ang laman niyon kahit pa wala namang dapat ayusin.

Heat was boring at her back. And she damned well knows that he was still watching her! She sighed. God, but what is he trying to do with her? She felt foolish.

“Liz?”

Nabitin sa ere ang kanyang mga kamay. “Yes sir?” Kaagad niya itong hinarap. At kitang-kita niya ang bahagyang pagngiwi ng mga labi nito. Bigla tuloy siyang kinabahan. May nasabi ba siyang hindi nito nagustuhan?

“Can you make me a cup of coffee?” He stared straightly into her eyes.

Kaagad na iniwan ni Liz ang ginagawa at tinungo ang pantry. Hindi niya sinalubong ang titig nito. Nagtimpla siya ng kape sa percolator and then poured some in a cup. Inilagay ang cup and saucer sa isang maliit na tray at dinala sa mesa ng lalaki.

“Your coffee sir Tiu.” She made no reaction when he obviously twisted his lips in distaste. This time ay hayagan nitong ipinakita sa kanya ang pagkadisgusto.

“I would rather appreciate it if you just call me Christian Liz. Especially–” kaagad na dagdag nito when she tried to open her mouth to object. “Especially when no one is around.”

“But Sir—” Still she tried to voice out her objection.

“Do I make myself clear Liz?” He said authoritatively.

The power in his voice was enough to subdue her. Walang magawa, she found herself nodding.

“Good.” Christian smiled in satisfaction.

Pagkatapos mailapag sa mesa ni Christian ang bitbit na tray, kaagad na bumalik sa sariling puwesto si Liz. She was trying to avoid any further conversation with him. Pakiramdam kasi niya ay nauubos ang kanyang lakas. For the first time in her life, at least as long as she can recall, natagpuan niya ang sariling natataranta at hindi alam kung ano ang dapat na gawin.

This time, Christian’s eyes were fixed to the cup of coffee on his table. The slits of his tsinito eyes narrowed even more. But the cup of coffee evoked something within him. And when he got a taste of it, he frowned.

Not only that he really liked the taste of coffee, but that the taste brought a very familiar feeling. Bigla ay umikot ang mundo ng lalaki. Ngunit sa pagnanais na may maalala, he reached a dead end.

“Damn!” Frustrated, he opened his eyes. Nasapo nito ang ngayon ay sumasakit na ulo. And when he gazed at her direction, he saw the look of concern on her face.

Si Liz ay hindi mapalagay sa kanyang inuupuan. Hindi ba nito nagustuhan ang timpla ng kanyang kape? Napasapo siya sa noo ng maalala na hindi nga pala niya natanong ang lalaki kung anong klaseng timpla ang gusto nito.

“Something’s wrong sir?” At nadagdagan ang malakas na kabog ng kanyang dibdib ng makitang mariing napapikit ang lalaki.

“Its Christian Liz!” He said in a loud voice. May diin sa timbre ng boses nito.

“C-Christian!” She stammered. Nabigla sa biglang pagtaas ng boses ng lalaki.

“That’s better.” He said in a softer tone. This time ay bahagyang napangiti si Christian. He liked the sound of his name coming from her lips. He stretched his arms at umayos ng upo at muling tumitig sa mukha ni Liz.

God, but she was really beautiful! And the brightness of her beauty was quite contagious. Parang therapy iyon na nakapagpakalma sa kalooban nito.

“HIndi nyo ba nagustuhan ang kape si—,” she stopped in mid-sentence as she saw the look of warning in his eyes, “Christian?” Kaagad na dugtong niya.

“There. It did not bite you, did it?” His eyes flashed in amusement. Isinandal nito ang likod while staring at her. “No. Its not like that. In fact, I really liked the taste of the coffee,” he spoke sincerely. “Its just that, I’ve got this feeling that I already got a taste of this coffee once in my life.” He was staring intently into her eyes. Na para bang may hinahanap ito.

The comment took her by surprise. At ewan niya kung bakit, but she felt the same way too. Na para bang minsan sa kanyang buhay ay naipagtimpla na niya ang kape ang lalaki!

But she kept her thoughts to herself.

“Your coffee tastes great Liz.”

Her heart throbbed with the compliment. Isang simpleng ngiti at kibit ng balikat ang kanyang naging tugon sa papuri nito bago muling inabala ang sarili sa pagtatrabaho.

She needed focus right now. Alam niyang naaapektuhan na ang kanyang performance bilang isang magaling na sekretarya dahil sa presensiya ng bagong boss. But she was trying her best to do her usual chores.

At nang makitang muling ibinalik ni Christian ang atensiyon sa pagbabasa sa hawak nitong papeles, nakahinga siya ng maluwag at lihim na umusal ng pasasalamat. She paused and took a long deep breath to relax herself. Kanina pa siya nate-tense at kailangan niyang payapain ang sarili. And somehow, she succeeded.

“GERALD… BABY!!!”

Nasa gate pa lamang ng kanilang bahay si Liz ay tinatawag na ang anak. She was really glad at nakauwi na rin siya sa wakas. Her first day in the office with a new boss made her feel more tired than ever.

Maaga pa lamang ay gusto na niyang umuwi kanina, maiwasan lamang ang presence ni Christian. At hindi niya alam kung papaano umabot ng alas-singko ng hapon ng hindi tumatakbo pauwi. Basta’t ang alam niya, eksaktong pagsapit ng alas singko, dali-dali siyang nagpaalam at umalis. Halos ay binabantayan niya ang paglipas ng oras.

Mas nauna pa siyang umalis ng opisina kesa kay Christian Abala pa ito sa pagbabasa sa mga nakatambak na papeles sa mesa nito.

Si Kristel ang nagbukas ng gate para sa kanya.

“Where’s Gerald?” Kaagad na tanong niya dito.

“Maagang nakatulog Ate. Nasa nursery room at kasalukuyang binabantayan ni Maila.”

Sa pagmamadali ay halos liparin na niya ang pagpunta sa silid ng anak. Naratnan niyang natutulog na nga ang bata gaya ng sinabi sa kanya ni Kristel.

Si Maila naman ay abala sa pagliligpit ng mga nagkalat na laruan sa paligid.

Kaagad na napangiti si Liz ng masilayan ang anak na mahimbing na natutulog. He looked like an innocent angel. Lumapit siya sa kuna at marahang hinalikan ang pisngi ng anak. Tahimik na pinanood niya ang natutulog ng bata.

Kahit nakapikit, hindi maipagkakailang tsinito si Gerald. Kabaligtaran ng kanyang mabibilog na mga mata. Her eyes were round like that of a kitten.

Hindi minana ni Gerald ang kanyang mga mata. Ngunit ang sabi ng kanyang ina ay may lahi daw silang intsik. Her great grandfather was a chinese meztiso. Ang ama nito ay purong Intsik Samantalang Pilipina naman ang ina.

Gerald…

She felt sad for him. And while watching Gerald sleep peacefully, she can’t help but feel sorry for him. Maaga itong naulila sa ama.

She released a soft sigh. She felt herself weakened as she thought of the accident which happened two years ago. That fatal accident which left her son fatherless.

She was contemplating about the accident, ng bigla siyang napaunat. Wala nga pala siyang maalala sa nangyaring aksidente. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya maalala ang detalye ng mga pangyayari.

Kung hindi sa mga impormasyong sinabi sa kanya ng ina, wala talaga siyang ideya kung ano ang tunay na nangyari mahigit dalawang taon na ang nakalipas.

HINDI SIYA MAKATULOG ng gabing iyon kaya ipinasyang magpahangin muna sa veranda.

Maraming gumugulo sa kanyang isipan. Pinipilit niyang alalahanin ang nangyaring aksidente two years ago ngunit kahit anong gawin niya ay blangko ang kanyang memorya.

“May problema ba Liz?”

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ni Liz bago nilingon ang taong nagsalita sa kanyang likuran. She saw her mother.

Hinarap niya ang ina at mataman itong tinitigan na para bang meron siyang hinahanap.

“About Gerald…,” Tahimik na pinanood niya ang reaksiyon sa mukha ng ina.

“He’s doing fine,” bahagyang kumislap ang mga mata ng ginang. “Matalino ang apo kong iyon anak,” may pagmamalaki sa boses nito. “Matatas na kung magsalita. Bukod sa Mama ay marunong na rin siyang magsalita ng lola. At tinatawag niya akong lola kanina Liz.” Umaapaw ang kaligayahang nagkuwento si Rosita.

Sa nakikitang kasiyahan sa may edad ng mukha ng ina, ibinaling ni Liz ang paningin sa ibang direksyon. Kumuha ng tamang buwelo upang isatinig ang laman ng kanyang isipan.

“I’ve met someone who looks very much like Gerald, Nay.”

At dahil nakatitig sa kawalan si Liz, hindi tuloy niya nakita ang pagkabiglang bumadha sa mukha ng ina.

“Hindi lang sila basta magkamukha ni Gerald Nay. In fact, he was the older version of my son.”

Sandaling natahimik si Rosita. Nagsisimula na itong makaramdam ng kaba subalit itinago iyon sa anak.

“Baka naman magkamukha lang sila anak.” Maya-maya ay saad nito. “Tsinito rin ba katulad ng apo ko?”

Marahan siyang tumango in confirmation. “He got the eyes of my son.”

“Ganun ba.” Kaagad na pinagana ni Rosita ang isipan. “Well Liz, alam naman natin na magkakamukha ang mga intsik. Magkakapareho kasi ang mga mata. Mga singkit. Maybe that was the reason kung bakit kamukha ng taong iyon ang anak mo.”

Her mother presented her a very credible reason. Ngunit hindi siya lubos na kumbinsido sa paliwanag ng ina. Mahabang sandali ang kanyang pinalipas bago isinatinig ang matagal ng gumugulo sa kanyang isipan.

“Nay, bakit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maalala ang nakaraan ko?” She paused. “Bakit wala pa rin akong maalala tungkol sa nangyaring aksidente two years ago?” She faced her mother squarely. And for a fleeting moment, nasaksihan ni Liz ang samut-saring emosyong bumalatay sa mukha ng ina. “Hanggang ngayon Nay, nangangapa pa rin ako sa dilim. Gusto kong maalala ang lahat. Nay, may dapat ba akong malaman?”

Isang malalim na buntong-hininga ang naging sagot ni Rosita. Tumabi ito sa gilid ng anak at nakipagtitigan sa kadiliman ng gabi. Malayo ang nilalakbay ng isipan nito.

Matagal na katahimikan ang namayani sa pagitan ng mag-ina.

“Liz?”

Kaagad na nilingon niya ang katabing ina. Malalaman na ba niya ang lahat ng katotohanan sa pagkakataong ito?

Chapter 4

MATAGAL NA TINITIGAN NI LIZ ang larawan ni Kevin. He was indeed very tsinito.

This guy was the father of her son, she thought. Pinag-aralan niya ang features ng lalaki. Parehong tsinito ang dalawa. Kevin and Gerald. But something did not miss her attention habang nakatitig ng matagal sa hawak na larawan.

Though Kevin and Gerald both have tsinito eyes, napansin niyang hindi magkapareho ang hugis ng mga mata ng mag-ama. Each one has eyes unique from the other.

Christian… Out of nowhere, his name popped in her mind. Still, Christian and Gerald really resemble each other.

Muli niyang tinitigan ang litrato ni Kevin. Kung hindi niya makita ang pagkakahawig nito sa kanyang anak, may gusto siyang maramdaman. She was hoping to feel something within her towards him. Ngunit wala siyang makapang espesyal na damdamin para dito.

Kasabay ba ng nangyaring aksidente two years ago ang pagkawala ng kanyang damdamin para kay Kevin? Hindi niya makapa sa kanyang puso ang kakaibang damdaming nararamdaman niya para kay Christian.

Christian….

Anong papel nga ba ang ginagampanan ng lalaking iyon sa kanyang buhay? Her mind fathomed the possibilities. And she was shocked by her thoughts.

Ipinilig ni Liz ang ulo. And she found herself wondering. What she had just entertained in her mind was a very crazy idea. But she just can’t deny the fact na masyadong magkamukha sina Christian at Gerald.

Could he be the real father of her son at hindi si Kevin?

Oh! How she wanted to laugh hysterically. Palagay niya’y nababaliw na ata siya sa tinatakbo ng kanyang imahinasyon. She closed her eyes in frustration. Ngayon ay gulong-gulo na ang dati ay tahimik niyang buhay.

Sa sobrang pag-iisip, hindi tuloy siya magawang dalawin ng antok. Muli niyang sinariwa sa kanyang isipan ang ikinuwento ng ina kanina. Consistent ang mga impormasyong sinabi nito sa kanya. Iyon din ang sinabi nito sa kanya noon.

Naaksidente sila ni Kevin ng tinangka nilang magtanan. She was pregnant at that time. Nang malaman ng kanyang ina ang kanyang sitwasyon, nagalit ito at sa bugso ng damdamin ay pinalayas siya. Hindi rin siya matanggap ng pamilya ni Kevin. Bukod sa hindi siya isang intsik, nagmula pa siya sa isang mahirap na pamilya. But Kevin loved her so much at mas pinili siya kesa sa pamilya nito. Nagtanan silang dalawa. But along their way, isang malagim na aksidente ang nangyari.

Ang kanilang sinasakyan ay bumangga sa isang ten wheeler truck. Namatay si Kevin sa aksidenteng iyon. Siya naman ay nakaligtas sapagkat sa huling pagkakataon, niyakap siya nito upang protektahan.

Though nag-agaw buhay din siyang dinala sa ospital, nakaligtas siya sa bingit ng kamatayan. Sa kanyang pasasalamat ay himalang nakaligtas din ang sanggol sa kanyang sinapupunan.

Nagising na lamang siya sa loob ng ospital at walang maalala. Kung hindi pa nagpakilala si Rosita bilang ina niya, she wasn’t able to recognize her own mother!

Ayon sa doktor ay nagkaroon siya ng temporary loss of memory. She suffered from retrograde amnesia in particular. Ang mga pangyayaring naganap bago ang aksidente ay hindi na niya maalala. Ngunit sa tulong ng ina at ng kanyang sariling pamilya, nalaman niya ang mga bagay-bagay tungkol sa kanyang pagkatao.

Sabi ng doktor ay babalik din ang kanyang memorya sa lalong madaling panahon. Ngunit dalawang taon na ang nakalilipas ay wala pa rin siyang maalala kahit ni isa.

Kung dati ay hindi siya nagmamadaling bumalik ang kanyang memorya, ngayon ay atat a atat na siyang maging normal uli.

Dati ay kuntento na siya sa takbo ng kanyang buhay. Masayang namumuhay ang kanyang pamilya. And with Gerald on her side, ang munting anghel na nagbibigay sa kanya ng isanlibong kaligayahan, she felt complete and contented. Wala na siyang mahihiling pa.

But that was before she met that guy named Christian. Ngayon ay naguguluhan na siya sa tinatakbo ng mga pangyayari.

Christian…

She closed her eyes and racked her brain. Pilit na pinipiga ang utak sa kung anumang impormasyong mahuhugot sa sulok ng kanyang memorya. Ngunit sumakit lamang ang kanyang ulo. Wala siyang maalala na maaaring makapag-ugnay sa kanila ni Christian.

Frustrated na nagmulat siya ng mga mata. But she was not about to give up yet. She closed her eyes again. Solemnly this time. And she heard a tiny voice from the corner of her heart. May ibinubulong sa kanya ang kanyang puso. Ngunit hindi niya maturol ang kahulugan niyon.

Her heart beats faster when he was around. Especially when he was near her. And even the mere thought of him makes her heart increase its erratic rythmn.

Her heart, she thought. Something’s wrong with her heart. At hindi man niya gustong yurakan ang magandang alaala ni Kevin, she can’t help but entertain Christian in her life.

“YOU DON’T HAVE TO do this Christian. Hindi mo kailangang mamili sa pagitan namin ng pamilya mo. I understand your situation. Maiintindihan ko kung tatalikuran mo ang responsibilidad mo sa sa akin. I am not obliging you Christian. Please wag mong sirain ang buhay mo at ang pamilya mo ng dahil lang sa akin.”

She loved him so much. So much that despite of her situation, she was more than willing to set him free. Though that would surely hurt her so much!

Ngunit wala siyang pakialam sa sariling damdamin. What matters most to her ay ang kapakanan ni Christian. Masaya na siya kapag maganda ang takbo ng buhay ng lalaking pinakamamahal.

“That’s nonesense Liz!” Exasperated na pahayag ng binata. “Ikaw ang pinakaimportanteng tao sa buhay ko. You’re my life! At alam mo yan. I can’t live without you.” His voice was desperate. “Pag mawala ka sa akin, magiging walang saysay ang buhay ko Liz.” A hint of tear formed in the corner of his eyes. “Ikaw ang pinakamagandang regalong ibinigay sa akin ng Diyos. Matagal na panahon kitang hinintay Liz. At ngayong natagpuan na kita, hindi ko hahayaang mawala ka pa sa buhay ko. I love you so much Liz. I love you more than anything else in this world.” Madamdamin ang naging pahayag nito.

The truth of what he had said, and the intensity of his feelings mirrored in his eyes. Walang kurap na nakatitig sa tsinitong mga mata ni Christian si Liz. She can see sincerity on those pair of dark brown eyes. Ang mga mata nito ay nangungusap.

She dropped her gaze.

“Do you love me too Liz?” He uttered slowly. He was trying to get her attention by capturing her sight. “I love you so much Liz,” puno ng emosyong pahayag nito. “Do you love me too?” Ang nanginginig na mga kamay ni Christian ay pumatong sa kanyang magkabilang balikat. Pilit siyang inihaharap sa mukha nito.

Her eyes got moist. She was trying very hard to fight back the tears.

Of course! She loves this man so much! God knows how much she loves him! To the point na kayang-kaya niyang ibigay ang lahat dito maging maligaya lamang ang binata.

“You’re my life Liz. At hindi ko kakayanin kong mawala ka sa akin. Mamamatay ako sa lungkot at pangungulila. Ikaw ang nagbibigay kulay sa buhay ko. Kung wala ka, wala na rin akong dahilan upang mabuhay pa. Please don’t ever think of leaving me. Don’t drive me away from you,” bahagyang pumiyok ang boses nito.

“Christian….” Hindi niya alam kung anong angkop na salita ang sasabihin sa kasintahan. Her chest was heavy with mixed emotions. Kailangang makumbinsi niya ito na isipin ang magandang kinabukasang nakalaan para dito kung ang pamilya nito ang pipiliin. Wala siyang maibigay sa kasintahan maliban sa wagas na pagmamahal.

“Di ba mahal mo rin ako?” Parang batang pagsusumamo ng lalaki. Garalgal na ang boses nito.

Of course, I love you too Christian! Mahal na mahal!

Ngunit nalunod sa kanyang lalamunan ang mga katagang iyon.

His hand gently cupped her chin and raised it a fraction. His eyes deeply staring into hers.

Pilit na iniiwas ni Liz ang paningin. Ayaw niyang makipagtitigan sa kasintahan. Natatakot siyang baka mabasa nito sa kanyang mga mata ang tunay na nilalaman ng kanyang puso.

Hindi niya maatim na sirain ang magandang kinabukasang nakalaan para dito ng dahil lamang sa kanya. Ngunit hindi rin niya magawang saktan ang pinakamamahal lalo pa at halos ay magsusumamo na ito sa kanyang harapan.

“I love you so much Liz. I know you love me too. Di ba?” A tear wanted to escape from his eyes. At anytime, he would broke up in sobs.

Marahang tango ang kanyang naging tugon. She sighed in exasperation. Her chest full with kept emotions. Hurting him was the last thing she would ever do in her entire life.

“I love you so much too Christian!” Hindi na niya napigilan ang isinisigaw ng kanyang damdamin. “And because of that, ayokong masira ang buhay mo.” Hindi na niya napigilan ang sariling mapaiyak. Yumugyog ang kanyang mga balikat. She burried her face on his chest. She was sobbing. At kahit anong pigil ang kanyang gawin, mas lalong lumakas ang kanyang hagulhol.

He gathered her on his arms. Ang isang kamay nito ay lumipat sa kanyang ulo at humagod sa kanyang buhok, comforting her. Giving her strength and assurance.

Christian was definitely the most lovable person that she had ever met. Not to mention the kindest and the most romantic. Sa kabila ng mataas na kalagayan ng pamilya nito sa lipunan, nanatiling simple ang binata. Hindi ito naging mahirap abutin ng mga simpleng taong kagaya niya.

And she liked him very much. With all of his adorable qualities, hindi naging mahirap sa kanya na mahalin ito. He was every inch the ideal man that she was waiting to cross her path.

At kailanman ay hindi nagdalawang-isip ang lalaki na iparamdam sa kanya ang tunay na nilalaman ng puso nito kahit nagmumukha na itong corny. Never in her entire life that she was loved so dearly by a man. He always made her feel special. And she loved him too more than she ever loved anyone before. More than her own life.

He was happy with what she had said. His face lightened. Hinawakan ang kanyang kaliwang kamay at dinala sa dibdib nito. She can feel the beating of his heart. “We’re in this together, okay?” His eyes bored straightly into hers. “Believe me, kaya natin ito bastta’t magkasama tayo. Promise, I’ll do anything, everything para malampasan natin ang pagsubok na ito. Just stay with me. Ikaw ang buhay ko Liz. Ikaw lamang at wala ng iba,” he planted a soft kiss on her lips.

“Oh Christian…”

Nangingilid sa luha ang kanyang mga mata. Hindi niya alam kung dapat ba niyang ikatuwa ang desisyon nito. Ngunit hanggang may mga tao silang naaapakan at nasasaktan, hindi magiging lubos ang kanyang kaligayahan at mananatili ang guilt sa isang sulok ng kanyang puso.

The thought of her family made her guilt grow stronger. Alam niyang nasaktan niya ang kanyang ina. She disappointed her mother. She choked. Hindi niya sinasadyang saktan ito. Ngunit kailanman ay hindi siya nakaramdam ng pagsisisi. She loves Christian so much at makakaya niyang tiisin ang lahat sa ngalan ng pag-ibig.

Ang with Christian on her side, wala na siyang mahihiling pa sa Maykapal. Si Christian ang katuparan ng kanyang mga pangarap. At kahit pa mistulang bangungot na hinahabol siya ng mga taong hindi sang-ayon sa pagmamahal nila ni Christian, pilit na kinakaya ni Liz ang pressure. She was doing this not only for herself but also for Christian. At higit sa lahat, para sa sanggol sa kanyang sinapupunan. Ang binhing magpapatibay lalo sa pag-iibigan nila ng kasintahan.

Christian…

“Gising na Liz!”

Her eyes suddenly flung open. She jerked as she saw her mother. Tinatapik-tapik nito ang kanyang mukha. Ginigising siya.

“Male-late ka na sa pagpasok sa trabaho mo Anak!” Rosita stood up at hinawi ang makapal na kurtina.

Nagliwanag ang loob ng silid ni Liz nang pumasok ang liwanag ng araw dulot ng pagkakahawi sa kurtinang tumatabing sa bintana.

It was then that Liz relized na nananaginip lang siya. The dream seemed real. Buhay na buhay ang mga sensasyong naramdaman niya while she was on his arms.

Bakit niya napanaginipan si Christian? At bakit ganung tagpo ang nasa panaginip niya? Liz shook her head. She wanted to drive him away. Kahit ba naman sa panaginip ay ayaw siyang lubayan ng lalaki. Kaagad na pumasok ng banyo si Liz upang maligo. Maybe in that way ay baka maalis na niya sa kanyang sistema ang tungkol kay Christian.

LATE NA SI LIZ ng makarating sa gusali ng GFPI. Bukod sa hindi siya nakagising ng maaga, na-traffic pa. She was already thirty minutes late.

Nadatnan niya si Christian na naghahalungkat ng mga files sa cabinet. Madilim ang bukas ng mukha nito.

“Good morning, Sir.” Bantulot niyang bati dito.

“And what’s good in the morning?” Tila aburidong asik ng lalaki. “Look you’re already late. Palagi ka bang late kung pumasok?”

Hindi niya nagustuhan ang sinabi ng lalaki. Ang kanyang pagnanais na humingi ng paumanhin ay napalitan ng pagkairita. But she tried to control her temper. Afterall, wala siya sa posisyong makipagsabayan ng galit dito.

“Sorry for being late Sir. But unfortunately, I’ve got caught up in a traffic, specifically a heavy traffic.”

“So you’re blaming the traffic, huh!” Christian’s brows rose sardonically. Where the hell have you been all this time? Saan sulok ka ba ng mundo lumaki at hindi mo alam kung gaano katraffic sa bansang ito? You should have considered the burden of traffic.”

Biglang nagpanting ang tenga ni Liz sa narinig. She felt insulted. Mainit ata ang ulo ng lalaki?

“Again, my apology Sir,” she said in a hard voice. “But I want you to know that this was the very first time na na-late ako sa pagpasok. I assure you, hindi na ito mauulit pang muli.”

“Oh really?” He mocked.”I hope so.” Saka napahalukipkip at matiim na tinitigan si Liz.

Pilit niyang sinalubong ang makasigid-butong titig ni Christian. He looked haggard. Nanlalim ang mga mata nito. A faint hint of dark circles around his eyes told her that he had a hard time sleeping last night.

Pareho ata silang hindi nakatulog ng maayos kagabi?

Liz wore make-up this time. In fact, medyo makapal ang kanyang eye shadow. Naglagay din sya ng concealer sa ilalim ng kanyang mga mata.

She did that for purpose. Upang itago ang panlalalim at pangingitim ng mga mata tanda ng pagkapuyat ng nagdaang gabi.

“Gusto n’yo ba ng kape?”

Christian smiled. “Now that sounds good. Sige, ipagtimpla mo ako ng masarap na kape. I think I need some stimulant.”

Habang nagtitimpla ng kape si Liz ay panay ang sulyap niya sa binata habang abala ito sa paghalungkat sa mga files.

She can’t help but secretly study his figure. Sinamantala niya ang pagkakataong hindi ito nakatitig sa kanya. He was tall. Maybe 5’10”, more or less in height. And he got a lean athletic body. Bagay na bagay dito ang suot na three piece suit. Christian was indeed a picture of a dashing young executive. Alam kaya ng lalaki ito na sa bawat sandali ay ito ang laman ng kanyang isipan? Siguro ay pagtatawanan lamang siya nito kapag nalaman iyon.

“Heto na ang kape n’yo sir.” Inilapag niya ang tasa ng kape sa mesa nito. “Ano ho ba ang hinahanap niyo?”

Narinig niya ang malalim na buntong-hininga ni Christian. At ng pumihit ito paharap sa kanya, his expression was grim enough to intimidate her.

“Haven’t I told you not to call me sir? And for God’s sake wag mo akong ho-ho in Liz! You’re making me feel old. Anyway, How old are you?”

“Ho?”

“I said, How old are you?” He repeated in a harsh voice.

“Twenty… two,” she almost stammered. Sa dilim ng ekspresyon ng mukha ni Christian, pakiramdam niya ay para itong isang tigreng handang manlapa anytime.

“And I’m only twenty-three. Look magkaedad lang pala tayo. We’re both young. So please, wag mo akong pagmumukhaing matanda. Matagal pang pumuti ang buhok ko. Okay?”

He was just twenty-three? Napakabata pa nito, she thought. Too young. to take the challenge of being in the business world. Ngunit hindi iyon ang nakakuha sa kanyang atensyon. Twenty-three? It surely rings a bell.

I hope I made myself clear this time.” His authorative voice vibrated inside the room

Liz nodded her head. What other choice does she has anyway?

“Good.” He felt relieved. “Now can you help me find the records about last month’s company expenses?”

Bilang sekretarya sa opisinang iyon, isa sa trabaho niya ay itago ang mga mahahalagang dokumento na may kinalaman sa kumpanya. At alam niya kung saan nakalagay ang hinahanap nito.

“Okay. And just wait, hahanapin ko muna. Mabilis na sinalansan niya ang mga files na nakalagay sa drawer. Hindi umalis si Christian sa kinatatayuan nito. Magkadikit sila ng lalaki at nako-conscious siya sa tuwing napapadikit ang siko niya sa gilid nito. Ramdam niya ang pagdaloy ng kuryente sa kanilang mga balat. Hindi tuloy siya makapag-concentrate sa ginagawa.

“You smelled sweet Liz.”

Nahigit niya ang hininga sa sinabing iyon ng lalaki. She was holding her breath habang dahan-dahang nilingon ang binata. But it was a mistake. Sa ginawa niya ay nagkaharap ang mga mukha nila ni Christian.

“You smelled sweetly familiar.” His fresh breath fanning her face and brought shivers down her spine.

Liz reluctantly shivered. She was drowning slowly in his charms.

“Christian…,” kusa iyong nanulas sa kanyang mga labi. Her mind blank. The erratic beating of her heart seemed to choke her. They were so close. Eyes locked to each other. And Liz found herself mesmerized as she stared into those dark hypnotizing tsinito eyes.

“Why do I have this feeling na parang matagal na tayong magkakilala?” He cupped her chin and raised it a fraction.

She opened her mouth to tell him that she felt the same way too ngunit walang lumabas na salita sa kanyang bibig. Nanatiling nakabuka ang kanyang bibig in wide amazement. Pakiramdam niya ay tumigil ang ikot ng mundo ng mga sandaling iyon.

Christian found himself astonished as his gaze roamed around her pretty face. The wide kitten brown eyes seemed to unite with his soul. Ang magandang mukha ni Liz ay nakakahalinang tingnan. He would never get tired staring at her for the rest of his life. He was staring at her as though taking note of all the delicate features of her face into his mind. Ngunit pakiramdam ng binata ay hindi na niya kailangang gawin pa ang bagay na iyon. It seemed as though he already memorized each line, each contour of her face.

Parang nakatatak na ata sa pagkatao nito ang kabuuan ni Liz. In fact, he had dreamt of her the other night. He thought that he was just strongly attracted to this woman kaya kahit hanggang sa panaginip ay kaulayaw nito. But having her on his arms now, feeling the warmth of her flesh against his, he felt the surge of deep longing within him. Matinding pananabik na nakatago sa sulok ng kanyang pagkatao.

“Liz,” he murmured her name. “Have we met before?” His stare dropped to her slightly parted lips. Her sensous lips tickled his sanity. He was fighting the urge of temptation. But God, how he wanted to cover her mouth with his in a wild passionate kiss!

Liz suddenly felt her throat went dry. The blaze of fire that she can clearly see from his eyes made her eyes grew wide in panic. Or was it excitement?

“I d-don’t know.” God, but she can feel the quivering of her knees. And anytime ay matutumba siya sa pagkakatayo. Dazed, she broke the eye contact.

But his face moved towards her even closer. Her brain gave a warning ngunit hindi niya alam kung ano ang dapat na gawin. Nabibingi na siya sa lakas ng kabog ng kanyang dibdib. Gahibla na lamang ang pagitan ng kanilang mga mukha ng tumigil ito. Hindi niya alam, but she felt disappointed. She really thought he was going to kiss her. Unknowingly she closed her eyes and waited for the moment for their lips to meet.

Ngunit hindi nangyari ang kanyang inaasahan She opened her eyes and flushed in embarassment. She was about to push him away when he caught her other hand. Ang sumunod na pangyayari ay hindi niya inaasahan.

Dinala ni Christian ang kamay niya sa tapat ng dibdib nito. And there, she felt the heavy beating of his heart. She frowned. At bakit ganito kalakas ang tibok ng puso ng lalaki? Ganito rin kabilis ang tibok ng kanyang puso.

“Tell me Liz. Tell me why does my heart beat something like this?”

She was caught off-guard. Tounge-tied, nanatili siyang nakamata lamang sa lalaki.

Tell me Liz. Dahil ikaw ang dahilan kung bakit ganito kabilis ang tibok ng puso ko.”

Oh, she gasped. Bakit ginagawa ito sa kanya ni Christian? Hindi ba alam ng lalaking ito na nagmumukha na siyang tanga sa tinatakbo ng mga pangyayari? Ang hayagang pagpaparamdam nito ng damdamin. Ang di maipaliwanag na nararamdaman niya para sa binata.

Drat him! He makes her foolish! Liz wanted to run. To escape this very awkward situation. She can’t handle herself anymore. She gathered her wits at itinulak papalayo si Christian. At dahil nabigla ito sa kanyang ginawa, madali niyang napalaya ang sarili mula dito.

“I don’t know what you’re talking about Christian.” Exasperated niyang pahayag. At ngayong nakalayo siya sa lalaki, medyo nakahinga siya ng maluwag. “All I know is that, this is insanity. Are you making a fool at my expense?” She feigned anger. And when he took steps forward, umatras siya with double distance.

He saw her reaction. At bigla ay natigilan ito. Napabuga ito ng hangin at lumakad papunta sa sariling mesa. Ngunit hindi ito umupo. His hands on his pockets. He too was absorbed with his own crazy thoughts. Ito man ay hindi maintindihan ang sarili. All he knew was just he was only acting according to his instinct. And also according to what his heart seemed to tell him.

Christian shook his head. He was obviously getting weird! Why on earth was he acting like this? Was he still normal? Or was he possessed? Miserableng napasuklay sa

buhok ang binata. Ngunit bakit pakiramdam nito ay wala itong kontrol sa sariling damdamin? At sa nakikitang pagkalito sa mukha ni Liz, gusto nitong batukan ang sarili.

“I’m sorry Liz.  It’s just that I… I…,” he was trying to find the appropriate words para maipaliwanag ang inakto kanina.

Tahimik na bumalik sa sariling pwesto si Liz. She didn’t know how to react anymore. Magulo ang kanyang isipan. Pakiramdam tuloy niya ay mababaliw na siya ng mga sandaling iyon.

“NAPAPANSIN KO nitong mga huling araw ay palagi ka nalang stressed sa pag-uwi mo anak.” Ang pag-aalala ay nakabadya sa mukha ni Rosita. Ito ang nagbukas ng gate at kitang-kita ang miserableng mukha ng anak.

“Marami lang trabaho lately sa opisina Nay,” she said her alibi. But the truth is, hindi naman nakakapagod ang trabaho sa opisina. Ang nakakaubos sa kanyang enerhiya ay ang paglaban sa emosyong dulot sa kanya ng presensiya ni Christian.

Sa bawat araw na dumaraan, mas lalong lumala ang tension sa pagitan nilang dalawa.God knows how she tried to avoid those situations na maglalagay sa kanila ni Christian sa isang sitwasyong mahirap pakibagayan, but she simply failed.

Alam niyang hindi niya kontrol ang pag-iisip at aksiyon ni Christian, subalit nararamdaman niyang umiiwas din ang lalaki. And like her, hindi rin nito kayang pigilan ang bugso ng damdamin.

“Pwede ka naman sigurong mag-file ng leave kung masyado ka ng nahihirapan anak.”

Mag-file ng leave? That got her attention. Her mother just gave her an idea kung paano maiwasan si Christian.

“Para naman mapagtuunan ma ng mas mahabang panahon si Gerald,” pagpapatuloy ng Rosita. “Isa pa, gustong mgbakasyon ng iyong Itay sa probinsiya. Gusto kasi niyang makalanghap ng sariwang hangin. Isa pa ay makabubuti iyon sa kanyang kalagayan.”

Maysakit ang kanyang ama. Nagkaroon ito ng mild stroke two years ago. That was when he knew na nabuntis siya at pinalayas ng ina. Hanggang ngayon ay nagpapagaling pa rin ito sa karamdaman.

Liz sighed wearily. She was tempted to follow her mother’s advice. Na magfile siya ng leave. In that way, she could have peace of mind.

Sa Quezon ay walang gugulo sa kanila. Anim na buwan na ang nakalipas ng lisanin nila ang probinsiya. At siya ang nagpasya noon. Gusto kasi niyang sa Maynila maghanap ng trabaho ng matapos ang kurso. May isang sem pa siyang nalalabi noon ng mabuntis at maaksidente. Pagkapanganak ay kaagad niyang ipinagpatuloy ang pag-aaral.

Though originally sa UP Diliman siya nag-aaral, sa UP Los Baños niya naigraduate ang kurso. Gusto kasi ng ina niya na magtransfer na lang siya sa ibang UP Campus. Mas maganda raw ang kapaligiran sa Los Baños kesa sa Diliman at mas makapag-aral siya ng mabuti.

“Siguro ay kailangan na nating bumalik sa probinsiya Liz. Masyadong magulo dito sa lungsod.”

Bumalik ng probinsiya? May kung anong bahagi ng kanyang pagkatao ang hindi sang-ayon sa ideyang iyon.

“Pag-iisipan ko ang tungkol sa bagay na iyan Nay.” She answered safely. “I think malabong mangyari na payagan akong mag-leave lalo na sa ngayong panahon. Apat na buwan pa lang ako sa trabaho ko. At isa pa, ilang araw pa lamang ang bagong boss ko na pumalit kay Mr. Campado. At hindi pa nito gamay ang trabaho sa loob ng opisina.”

“Ganun ba.” Hindi nagustuhan ni Rosita ang narinig. Subalit wala itong magawa. Kung ito nga lamang ang masusunod ay patitigilin nito sa pagtatrabaho ang anak. Ayaw niyang ibuhos ni Liz ang lakas nito sa pagkayod. At least hanggat wala pa sa tamang gulang si Gerald.

Malaki pa ang perang nakalaan para sa mag-ina. Ngunit hindi nito napigilan ang anak na maghanap ng trabaho ng makagraduate ito. Liz was very independent. At nais nitong sa sariling pagsisikap ay mabigyan ng magandang kinabukasan ang anak. Kahit naman nagtatrabaho ito ay hindi kailanman nagkulang sa pag-aalaga kay Gerald.

“Hindi mo naman kailangang pahirapan ang sarili mo Liz. May kalakihan pa naman ang perang naipon namin ng Itay mo sa bangko. Para iyon sa–“

“Nay–,” she interrupted her mother, “gusto ko ring makaipon para sa magandang kinabukasan ng anak ko. Maysakit si Itay at regular ang pagbili ng kanyang mga gamot. At saka hindi pa tapos ng pag-aaral si Kristel. Malaki pa ang gagastusin ninyo sa kanya. Hindi magtatagal at mauubos rin ang perang naipon ninyo ni Itay. At ayokong mangyari iyon.”

Alam ni Rosita na hindi na nito makukumbinsi ang anak na tumigil muna sa pagtatrabaho at bumalik na lamang sila sa probinsiya. Minabuti nitong manahimik na lamang.

She knew her daughter for having a strong character. Hindi tuloy alam ng ginang kung nakabuti ba ang pasya niya noon na pag-aralin sa isang liberal na unibersidad ang anak. Nahasa tuloy ang pagiging independent ni Liz. Ngayon ay hindi nito kayang panghimasukan ang desisyon ng anak.

May sariling pag-iisip si Liz. At kung ano ang pinaniniwalaan nito, pinaninindigan iyon ng babae. But Liz was a good daughter. Mapagmahal at maasahan. Minsan lamang siyang sinuway ng anak. Iyon ay ng ipagpalit ni Liz ang pamilya sa lalaking pinakamamahal. Bagamat may kasalanan din siya ng  magkulang ng pag-unawa sa kalagayan ng anak.

Napabuntong-hininga na lamang si Rosita ng maalala ang nakalipas. Inihatid ng tingin si Liz na nagmamadaling tinungo ang nursery upang tingnan ang kalagayan ni Gerald.

Chapter 5

KASALUKUYANG NAGHIHINTAY ng masasakyang taksi si Liz ng may pumarang sasakyan sa kanyang harapan.

Magara ang itim na BMW. Kaagad na sumikdo ang kanyang dibdib ng sumungaw sa bumukas na bintana ang guwapong mukha ni Christian.

Nakangiti ang binata. Maaliwalas ang bukas ng mukha nito. Kabaligtaran sa madilim na anyo nito kanina ng lisanin niya ang opisina. Nagkasagutan sila ng lalaki. Napikon siya at nag-walk out. Sampung minuto pa bago mag-alas singko ng hapon ngunit minabuti na lamang niyang umuwi na upang maiwasan si Christian.

“Hop in Liz.” The invitation was warm and sincere. Kaagad na lumabas ng kotse ang binata at binuksan ang passenger’s seat.

Simpleng ngiti ang kanyang naging tugon. “Thanks! But I can take a cab.” She made sure, based on the tone of her voice that she didn’t want his company.

But Christian only shrugged off his broad shoulders. “Come on Liz. I just want to ask an apology sa nagawa ko kanina. I know I’ve been rude.”

Friendly ang pagkakangiti ng binata. Ngunit may bahid ng awtorisasyon ang boses nito.

“Christian,” she sighed. She was getting exasperated again.

“Believe me Liz. Gusto ko lang namang makabawi sa iyo e.” His gaze deepening. “I don’t know. Ngunit kahit ako mismo ay naguguluhan kung bakit ako umaakto ng ganito. I know I’m acting strange. Its just that I really don’t know why.” Napabuga ito ng hangin. Ang sinseridad ng sinabi ay masasalamin sa mga mata nito. “But can we at least be friends?”

Friends? A part of her brain mocked her sanity. Friends? How can they become friends gayung napakalakas ng atraksiyong namamagitan sa kanila ng lalaki. At maski siya, she had to admit to herself na hindi niya gusto ang ideyang iyon. Foolish, but she damned well knows she wanted more than friendship!

“Friends?” Ulit ni Christian subalit lihim itong napangiwi. Of course, hindi nito gustong maging magkaibigan lamang sila ni Liz. God forbid, but that was the rotten truth! But at least, it would be a good start. Unang kita pa lamang ng binata kay Liz, pakiramdam nito ay nahanap na sa wakas ang matagal ng kulang sa buhay nito.

“Okay.” Napabuga ng hangin si Liz tanda ng pagsuko. “Friends.” Tinanggap niya ang pakikipagkaibigan nito.

He grinned widely. Iminosyon nito ang passenger’s seat. Pinapasakay na siya sa loob ng kotse.

Nag-aalangan man ay sumakay na rin sa loob ng magarang BMW ni Christian si Liz. Gayung tinanggap na rin niya ang pakikipagkaibigan nito, she had to do this.

Malamig ang aircon sa loob ng sasakyan. Ngunit hindi sapat ang lamig niyon upang patayin ang init na unti-unting dumadaloy sa bawat himaymay ng kanyang laman dulot ng pagkakalapit nila ng binata. With Christian in her side, pakiramdam niya ay awtomatikong tumataas ang kanyang temperatura.

She relaxed herself at isinandal ang ulo sa headrest ng kotse. Kalong niya sa kanyang kandungan ang dalang handbag. Ang bag na iyon ang ginagamit niyang pansidlan ng mga personal na gamit pagpasok sa opisina.

“Saan tayo papunta?” Kaagad na tanong niya ng mapansing matulin ang pagpapatakbo nito sa sasakyan. She was thinking na ihahatid siya ng binata pauwi sa kanilang bahay. “Nasa Alabang ang bahay namin Christian.” She voluntarily gave the information ng maalalang hindi pa nga pala siya tinatanong ng lalaki tungkol sa bagay na iyon.

Nanatiling tahimik si Christian. Nakatuon ang atensiyon nito sa daan habang nagmamaneho. At tila may iniisip ito.

“Christian?” Agaw atensiyon ang bahagyang pagtaas ng kanyang boses.

Kaagad na nilinga siya ng lalaki. “Pardon, Liz?”
“I said, saan tayo papunta?” Ulit niya. “Kung ihahatid mo ako sa amin, then sa Alabang kami nakatira.”

“Alabang,” he nodded his head at tinandaan ang lugar na binanggit niya. “How long have you been staying in Alabang?”

“Just almost six months. Originally, my family was from Quezon province.”

“Quezon?” The thought about the place made his head swirl suddenly. Kaagad na binagalan ng binata ang pagpapatakbo ng kotse sa biglaang pag-ikot ng paningin.

At hindi iyon nakaligtas sa nagmamasid na mga mata ni Liz. “Something’s wrong Christian?”

Bahagyang napapikit ang lalaki. Ngunit ng dumilat ito, he seemed relaxed already. “Nothing.” Tipid na sagot nito. Muling ibinalik ang konsentrasyon sa pagmamaneho.

Lihim na nakahinga ng maluwag si Liz ng makitang okay na ang bukas ng mukha ng binata.

“Can you spare me some of your time tonight Liz?” Maya-maya ay basag ng lalaki sa katahimikang namumuo sa loob ng sasakyan.

“What do you mean?” She stared at him. Abala ang binata sa pagmamaneho at malaya niyang napaglakbay ang paningin sa guwapo nitong mukha. Sinamantala niya ang pagkakataong pag-aralan ng mabuti ang mukha nito.

Undoubtedly, he was handsome. His tsinito charm was enough to sweep her off her feet. At katunayan ang malakas na rigodon ng kanyang dibdib sa mga sandaling iyon.

“May gusto kasi akong puntahan and I want some company.” Sandali siyang nilingon nito.

At huling-huli siya sa akto na matamang nakatitig sa mukha nito. She felt the sudden rush of blood in her cheeks. Kaagad na itinutok niya ang paningin sa ibang direksiyon. At nang muli siyang tumitig kay Christian, she saw the pleading look on his face. At ewan niya kung bakit, natagpuan na lamang niya ang sariling tumango, giving him her permission.

“DO YOU LIKE IT HERE?” Nakapamulsang sinuyod ni Christian ng tingin ang magandang tanawing nakikita ng mga mata nito.

Mula sa mataas na bahaging iyon ng Antipolo, kitang-kita ang kabuuan ng Maynila. Animo’y mga bituing nagkikislapan ang makukulay na ilaw ng lungsod.

The view was simply breathtaking!

“Oh my, ang ganda pala dito Christian!” She exclaimed. Ang paghanga ay nakabadha sa kanyang mukha. Ngunit maya-maya ay napakunot ang kanyang noo ng mapansing parang pamilyar sa kanya ang lugar na iyon. Nakapunta na ba siya sa lugar na ito? She recalled her memory but remembered nothing.

“Yes.” The monosyllable hung in the air. “Napakaganda nga ng tanawin sa lugar na ito,” he agreed. “Lately, I’ve been here often.” Nakasandal ito sa kotse. Arms crossed on his chest. He looked at her. “Alam mo ba kung paano ko nadiskubre ang lugar na ito?”

Nakamata lamang siya sa binata. At nakita niya ang maraming klase ng emosyong nagsasalimbayan sa mga mata nito habang nagsasalita.

“I don’t know,” he continued. “Ngunit natagpuan ko na lamang ang sarili ko sa lugar na ito. At ng masilayan ko ang kabuuan ng paligid, it was then that I realized that I’ve been dreaming this place for some time already.” He stared at the heavens above. But unlike the view below them, madilim ang kalangitan. Wala kahit isa mang bituin.

Natagpuan ni Liz ang sarili na matamang nakikinig kay Christian. Tumingin din siya sa madilim na kalangitan ng tumingala ito.

“Oh by the way, maybe you’re starving already. Wait.” He straightened his back at binuksan ang pintuan sa back seat. Mula sa loob ay may kinuha itong mga bagay.

She saw a thick piece of cloth na inilatag nito sa damuhan. Pagkatapos ay ang container ng bucket meal na inorder nito sa KFC kanina along their way. Nakamata lamang siya sa binata habang abala ito sa ginagawa. She was fascinated by his every movement. At hindi maiwasang tumaba ng kanyang puso sa effort na ini-exert nito para sa kanya.

“Kain na tayo.” Untag nito sa lumilipad na isipan ni Liz.

She smiled upang itago ang pagkapahiya. Nakita niyang nakaupo na ito sa nakalatag na tela at nakahanda na rin ang pagkain. “Ano to? Night picnic under the starless sky but above the twinkling lights of the City?” She cracked a joke upang pagtakpan ang kagiliwang namumuo sa kanyang dibdib. Umupo na rin siya sa makapal ngunit malambit na tela paharap kay Christian.

Habang sinusuyod niya ng paningin ang pagkaing nakahain sa kanyang harapan, hindi tuloy niya maiwasang maalala na madalas nga pala siyang bumili ng bucket meal sa KFC. Kanina ng bumili ng pagkain si Christian ay hindi na siya nito tinanong kung ano ang gusto niya. Ngunit ng makita ang inorder ng lalaki, lihim na lamang siyang napangiti.

“Alam mo bang madalas akong bumili ng bucket meal sa KFC?” Isinatinig na rin niya ang laman ng kanyang isipan. “Mahilig kasi akong kumain ng manok especially fried chicken.”

“Paborito mo rin pala ang pritong manok.”

She raised her head to see his face. “So pareho pala nating paborito ang fried chicken.” She was slightly amazed by that discovery. “Tamang-tama, we’ll both enjoy this picnic dinner.”

“Liz?” Halos pabulong na lumabas sa bibig ni Christian ang pangalan ni Liz ngunit malinaw iyong narinig ng babae. “Can I hold your hand?”

And before she could react, he held her chilling hand, raised it on the air, and then brought it to his lips. He planted a soft, gentle  kiss on the back of her palms.

Liz shuddered involuntarily. Hindi niya alam kung iyon ay dahil sa malamig na hanging panggabing dumaan o dahil sa sensasyong dulot ng pagdaiti ng mga labi ng binata sa kanyang balat. Marahas na hinablot niya ang mga kamay na hawak-hawak ng lalaki.

Sa halip na humingi ng paumanhin ay nawalan ng imik si Christian. Nahulog ito sa isang malalim na pag-iisip.

Liz could not help but sighed deeply.

“Naramdaman mo rin ba ang naramdaman ko?”

“What?!” She sounded in disbelief. That was surely a very absurd question. But it made her heart leaped.

Christian rose to his feet. With hands on his pocket, he stared to the dark sky above him. His expression unreadable, unfathomable. Maya-maya ay nilingon nito si Liz na nakatungo habang nakatitig sa nakahaing pagkain. Pagkatapos titigan ng matagal ang babae, muli itong naupo sa malambot na tela.

“Nevermind. I guess we should eat now.”

PAALIS NA SILA SA LUGAR na iyon when Christian asked her question na nakapagpakunot sa kanyang noo.

“Tell me what can you say about this place Liz. Honestly,” kaagad na dugtong nito when she was about to open her mouth to answer him.

She closed her mouth in confusion. For a moment, she tried to understand what he meant by that. “What do you mean Christian?” Hindi nakatiis, she voiced out her confusion.

“Just tell me Liz. Listen to your heart. At sabihin mo sa akin ang totoong sinasabi ng puso mo tungkol sa lugar na ito.”

Nagtataka man, sinunod niya ang sinabi ni Christian. She closed her eyes and listened to her heart. The place was indeed magnificent! With the lights of the city below, dazzling like countless stars in the sky, the place was indeed very romantic! A perfect haven for couples in love with each other. Bukod sa paghanga na nararamdaman niya para sa lugar na ito, she felt something else. The feeling of familiarity was there again. Parang nakapunta na talaga siya sa lugar na ito.

She opened her eyes. “Like what I’ve said, napakaganda ng tanawin sa lugar na ito. Very romantic ang setting at nakakasilaw ang mga nagkikislapang ilaw ng lungsod ng Maynila.”

“And?” He wasn’t satisfied with her answer.

“And?” She echoed. She saw that look in his eyes. He wanted to hear something else. With that, she tried to close her eyes again. At nandoon na naman ang pakiramdam na parang nakapunta na siya sa lugar na iyon minsan sa kanyang buhay.  At ang pakiramdam na iyon ay mas lumakas sa pangalawang pagkakataon.

Nang magmulat siya ng mga mata upang sabihin sa binata ang tunay na nararamdaman, she hesitated. But as she looked at him, with his pleading eyes waiting, she decided to tell him the truth.

“And?” Again, he asked in an eager voice. Coaxing her to open up.

“Strange,” she started in a soft voice. “But I have this feeling na parang nakapunta na ako sa lugar na ito minsan sa aking buhay. Pero sa pagkakatanda ko naman ay ngayon pa lamang ako nakatuntong sa lugar na ito.”

“Ganun ba…” His eyes flashed. Tila nasiyahan sa naging sagot niya.

“Parang ganun na nga.” Alam niyang weird ang sinabi niyang iyon. Akala niya ay mawiwirduhan ang binata sa sinabi niya. Ngunit kabaligtaran ang naging reaksiyon nito. Then she remembered he was a weirdo himself! Hindi nga ba at weird din ang sinabi nito tungkol sa lugar? Kung paano nito natunton ang lugar na ito?

Matagal na katahimikan ang namayani sa pagitan nila ni Christian. Muli na namang nahulog sa malalim na pag-iisip ang lalaki. She opted to remain silent too. Isa pa ay hindi niya alam kung ano ang sasabihin ng mga sandaling iyon. Nahawa na ata siya sa kawirduhan ni Christian. Puro kawirduhan na rin ata ang kanyang naiisip. But suddenly, she felt her head started to spin. Nasapo niya ang ulo ng makaramdam ng pagkahilo. Subalit hindi iyon nagtagal at kaagad ding nawala.

“You know, this place puzzles me a lot.” His baritone voice broke the silence inside the car. “Gaya nga ng sinabi ko kanina, hindi ko alam kung paano ko natunton ang lugar na ito. Namalayan ko na lamang na nandito na ako sa lugar na ito at pinagmamasdan ang kagandahan ng kapaligiran, ang nagkikislapang mga ilaw ng lungsod. Pagkatapos ng insidenteng iyon ay pabalik-balik na ako dito.” He paused to breath some air. “Aside from the fact na palagi kong napapanaginipan ang lugar na ito, unang punta ko pa lamang dito I can feel it Liz, I know I’ve been to this place before. At sa pagkakataon ding iyon, I found a piece of myself.”

Si Liz ay tahimik lamang na nakikinig sa binata. Subalit tinatandaan niya ang detalye ng bawat sinasabi nito.

“I’ve been searching for quite a long time about myself Liz. Pakiramdam ko ay maraming kulang sa aking pagkatao. Puno ng kahungkagan ang aking puso. I tried hard to fill that empty space in my heart. Isa ang lugar na ito na nagbigay ng kabuluhan sa aking buhay. Everytime I am here, I feel somewhat complete.” He paused and looked at her with fervent. “But I know, there was something else missing.”

“Christian?” She managed to utter his name. Hindi niya alam ang dahilan kung bakit sinasabi sa kanya ng lalaki ang lahat ng ito. But she was more than willing to lend an ear.

“Just recently,” he continued in a soft murmur. “I found the largest missing piece of the puzzle. Yun bang pakiramdam ko ay natagpuan ko na sa wakas ang matagal ko ng hinahanap.” Tumitig ito ng matiim sa mga mata niya na sinalubong naman niya ng tingin. Pinipilit niyang tinatatagan ang kalooban upang makatingin ng tuwid sa binata.

“I found you Liz.” He said in conviction. “I don’t know, but the very first time I met you, I feel like I’ve been home again.”

Her jaws dropped in amazement. Speechless, she just stared at his handsome face. Hindi siya makapaniwala sa narinig. Hindi ba siya nililinlang ng kanyang pandinig?

It was then that a pang of nausea attacked her. Suddenly blurred images flocked her mind. May naririnig din siyang mga boses bagamat hindi malinaw. She closed her eyes fiercely. Fighting to stop her head from spinning. Pakiramdam niya ay mabibiak ang kanyang ulo sa matinding sakit.

“Are you okay Liz?” There was overflowing concern in his voice. Ang dalawang kamay nito ay maingat na pumatong sa kanyang magkabilang balikat, comforting her.

“I’m okay now,” she eased herself away from him. He was too close for comfort. His manly fresh scent filled her nostrils. At nakakadagdag iyon sa hilong nararamdaman niya. Umayos siya ng pagkakaupo ng unti-unting bumuti ang kanyang pakiramdam. She gently massaged her forehead.

“Let me.” He moved closer towards her.

But she stopped him on time. “No. Don’t bother anymore. Medyo nahilo lang ako.”

Napabuntong-hininga na lamang si Christian. “I guess we should go home now.”

Instinct, she glanced at her wristwatch. Biglang nabahala ng marealize na alas-nuwebe na ng gabi. Halos ay hindi niya namalayan ang mabilis na pagtakbo ng oras!

Kaagad na pumasok sa kanyang isipan si Gerald. Tiyak, kanina pa siya nito hinihintay. She opened her bag to look for her cellphone. She was expecting some messages.

Ngunit naka-off ang kanyang CP. Low bat, she thought. Ini-on niya ang phone subalit kaagad iyong namatay. Battery empty. Baka kanina pa siya kinokontak ng ina.

“Yah, we need to go home right now. Lumalalim na ang gabi.” Saka isinilid muli sa loob ng handbag ang cellphone.

“THANKS FOR THE wonderful evening Liz.” Nagniningning ang mga mata ni Christian habang sinasambit iyon.

She smiled. “Thanks too. I enjoyed the night.” It was genuine and the sincerity was on her voice.

He was about to open the car’s door upang bumaba para maipagbukas siya ng pintuan. Ngunit pinigil niya ito.

“Wag na. I can manage.”

“But–“

“Don’t bother anymore, ‘kay?” She assured him.

“Okay,” Christian shrugged his shoulders. “But before you go, can I have your number?”

“Sure!” She did not hesitated. Kaagad na ibinigay ang numero ng kanyang CP dito.

He stored her number in his phonebook.

Akma na niyang bubuksan ang pintuan ng kotse upang bumaba ng marinig na tinatawag siya nito. Nilingon niya ang binata. And before she could move, he planted a quick kiss on her cheek.

“Goodnight Liz. And take care.” He whispered huskily.

Sandaling natulala si Liz sa ginawa ni Christian. It was just a simple goodnight kiss but it took her breath away. For a fleeting moment, she thought the world stopped revolving. “Good night too,” kaagad na hinamig niya ang sarili. It was just a simple kiss, she assured herself. She did not have to act like a blushing teenager! For God’s sake your old enough Liz! Lihim niyang kastigo sa sarili.

“I’ve got to go now. Bye Christian.”

He nodded his head in agreement.

Kaagad na umibis ng sasakyan si Liz. Nakita niyang dumungaw sa veranda ang kanyang ina. Kalong-kalong nito si Gerald. Nagmamadali ang kanyang mga hakbang na tinungo niya ang gate ng kanilang bahay. Bumukas iyon at iniluwa si Maila.

“Buti naman at dumating ka na Ate. Kanina pa may sumpong si Gerald. Hinihintay ka yata.” Kaagad na pagbabalita nito.

Nakapasok na siya sa loob ng kanilang bakuran. Mula sa sulok ng kanyang mga mata ay kitang-kita niyang hindi pa nakaalis ang sasakyan ni Christian. Ngunit hindi na niya hinintay na makaalis ito, kaagad na pumasok siya sa loob ng kanilang dalawang palapag na bahay.

“Buti naman at naisipan mo pang umuwi.” Salubong sa kanya ng ina sa sala. Si Gerald na umiiyak habang kalong ng lola ay kaagad na tumigil ng makita ang ina.

“Mama!”

“Baby!” Kaagad na kinuha niya sa ina ang anak. Hinagod-hagod ang makapal na buhok ng bata. Humagikhik ng matinis si Gerald ng kanyang kilitiin.

She smiled warmly.

“Saan ka ba nanggaling Liz?” Inagaw ni Rosita ang atensiyon ni Liz. “Kanina pa kita tinatawagan. Ngunit out of coverage ang phone mo.”

“Nalobat kasi ako Nay,” simpleng tugon niya. Hindi niya gustong sagutin ang unang tanong nito at wala siya sa mood na humabi ng kuwento. “Patulugin ko muna si Gerald Nay.” Iyon lang at kaagad niyang nilisan ang sala.

“Kumain ka na ba?” Pahabol na tanong ng ginang. Gusto pa sana nitong tanungin ang anak kung sino ang taong naghatid dito.

“Opo Nay,” sagot niyang hindi na pinag-abalahang lingunin ang ina. Nagmamadali ang kanyang mga hakbang patungo sa nursery room. Alam niyang marami pa itong itatanong sa kanya. At ewan niya kung bakit, ngunit hindi niya gustong sabihin dito ang tungkol kay Christian. Siguro ay hindi pa ngayon ang tamang panahon, she thought.

Isinara niya ang dahon ng pinto ng makapasok sa silid ng anak. “Ang cute-cute talaga ng baby ko.” Nanggigil na kinurot niya ang matambok na pisngi ni Gerald. Subalit kontroladong kurot ang kanyang ginawa sa takot na baka masugatan ang manipis na balat ng bata.

Isang matinis na hagikhik ang iginanti ni Gerald.

“Gerald…” Marahang inilapag niya ang bata sa malambot na kama. Liz watched her son giggled innocently. She lovingly cupped his soft, rosy cheeks. And she felt the warmth of happiness flowed in her heart. This sweet innocent little angel was her most precious possession.

Christian…

Hindi niya alam kung bakit sumagi na naman sa kanyang isipan ang lalaki. It took her few moments to realize why. Staring at her son right now, ay para na rin siyang nakatingin sa isang batang Christian!

Habang tumatagal, the resemblance between Christian and Gerald was becoming very evident. Magkamukha talaga ang dalawa na para bang iisang dugo lamang ang nananalaytay sa kanilang mga ugat!

The thought of it chilled her spine.

Gerald was her source of life and inspiration. Ito ang pinkamahalagang bahagi ng kanyang pagkatao. At si Christian. Ang tanging lalaking gumulo sa tahimik niyang mundo. Ang pumukaw sa natutulog niyang puso. Isang napakalalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Liz.

131 Responses to “Hindi Nakakalimot Ang Puso”

  1. the story is cute and nicely done. what’s the best about how you did your novels was about descriptive characterization. when i read your story i feel the emotions of the characters and the story itself seemed real. you are effective in making the scene as detailed as it can be dahilan para magmukhang buhay na buhay ang mga eksena. the best!

  2. mia travilla Says:

    biiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiinnnnnnnn…………………nanaman?

  3. mia travilla Says:

    nice….

  4. u must giv more effort on your story your doing a hard time on this? no suspense huh!!!!!!!!!!!1st chapter palang alam na alam ko na ang ending

  5. sharonrosecatalan Says:

    to meil… yah i know that. it was meant to be that way. aminado ako this one was just a pa-cute story you know. but this is very impt to me… this story was inspired by real events. so ganun hehe… im thinking to write a suspense novel in the future.maybe thats the time i can put suspense on my work. and thanks for dropping by. ciao!

  6. sharonrosecatalan Says:

    i suggest you read “In The Heart of the Ocean.” I put a little suspense and mystery on it.

  7. inspired ba to kay Chris Tiu? yung co-host ni Manny Pacquio sa Pinoy Records?

  8. mukha kasing magkatugma ang description. in fairness chris tiu is cuuuuuteeee… and intelligent and magaling maglaro ng basketball. at magaling din na host.

  9. sharonrosecatalan Says:

    i did not know chris tiu until my mom told me when she’s watching tv na kapangalan nga ni Chris Tiu ang hero ko sa novel na to. nagawa ko na tong story before i found out that coincidence. i did not know him. pero nakita ko na sa tv. cute nga siya… hehehe..

  10. sharonrosecatalan Says:

    Note: This is unedited. Iba po ang apelyido ni Christian sa pb. Its Dee not Tiu. Pangalan lang po ang iniba to avoid conflict of interest. yung lang po. Enjoy!

  11. im FINALLY here:)
    xavier’s here:)

  12. sharonrosecatalan Says:

    hi xave! finally your here! haha! san ka ba naligaw bago ka nakarating dito? tnx sa pagbisita. tc

  13. i’ve read the first two chapters already shawie! i find it very very interesting:)
    keep it up!
    you will definitely go a long, long away!
    juz believe in urself (and i know, you do!)

    as what jeffrey carver puts it,

    Write from the soul, not from some notion what you think the marketplace wants. The market is fickle; the soul is eternal.

    CIAO!

    GOODLUCK!:)

  14. sharonrosecatalan Says:

    hi xave! wow! what a quote. i’ll always bear that in mind. im actually flattered that u guys are giving attention to my novels. naflatter talaga ako. especially coming from you that you like what i’ve written. if u dont notice, the character reflects my personality. so what i actually write is myself. the only way to make the story effective is to put characterization on it and i cant give justice to any character ther than myself.

    continue reading. thanks tlaga! its a pleasure meeting you. your one of the few guys i feel comfortable with. continue the good deeds.

    you rock man!

  15. CORRECTION:

    ‘way’ pala not, ‘away’:)

  16. sharonrosecatalan Says:

    haha! thats why im confused… hehe…

  17. lesdale amatong Says:

    hi….
    remember me…..i’m ur schoolmate frm norala…..
    i was very shocked to know about you….

    i’m very impressed… and i luv ur novels…. kaya lang bitin palagi….

    keep it up!!!!!!

    go girl…..

  18. sharonrosecatalan Says:

    hi lesdale! yah, i still remember you. nice u visited my blogsite. bitin yung novels? cuz those are just teasers. Hindi Nakakalimot Ang Puso is already available in the market. mababasa mo yung full story dun. u can visit all branches of national bookstore and look for My Special Valentine pocketbooks. if u see other schoolmates regards mo na rin ako. tc! mwah!

  19. ANG GANDA NG STORYA! THANK YOU NGA PALA SA BEST KO. SHARON ANG GALING U NAMAN. NABASA KO NA PO ANG STORYE NA TO. ANG GALING!
    BINIGYAN PO AKO NI MAI NG POCKETBOOK NA TO SYEMPRE LIBRE LANG. HE HE PERO MY CONDTION AFTER DAW BASAHIN MAG COCOMENT AKO, HE HE. PERO OKING OK. NAPAKAGANDA NG STORYA.

    GOOD LUCK.

  20. Hi Pempem! tnx sa pagbasa ha. and salamat kaau kay Mia k very supportive gid siya iya. daw mahibi ko ba. haha! i was very touched kasi halos hinalughog niya lahat ng bookstores sa iloilo para lang mahanap ang book ko. tapos 2 copies lang pala mabibili niya. hehehe… cg visit visit lang palagi sa site na to. ingats!

  21. hi sha….i read na this story Di Nakakalimot ang Puso…..ang i like the story…i like more…kaya lng hirap naman hanapin ang iba u pang storya, inikot ata ni Mai ung City para lng to have ur story….Mai buy me one also…..shes dyieng to have it all….tell q nga sa kanya if pwede mag request sayo na if u planing again to make story sana minsan ung name naman namin ipasok u….jejejejeje…….at sana nextime isulat u naman ung lovelife q 4 remembrance sa mga guy na minahal q noon….hahahaah
    wish q lng magkaroon ako lahat ng story u…..
    goodluck and more power to you Rose.
    Godbless!

  22. one more pa pala sha……nainis me when i read the name of the guy na character sa story….kasi ka name nya ung man that i love before….napa shit talaga ako….with a tears in my eyes kasi fresh pa ang sugat….hahahaah…..emotional huh?
    actually i like talaga the story kasi u used more english…..kc i like the story if maraming english na ginamit at mas lalo if first q ma encounter ang words kasi its add in my vocabulary…

  23. no problem. marami pa ako novels isusulat and i’ll be needing names. gagamitin ko yang mga pangalan nyo. iniisa-isa ko lahat ng mga friends ko eh. yung iba kasi matagal na panahon na nila nirequest yan. nung high school pa kami. names nyo naman nila Mia ang gagamitin ko sa susunod.

  24. ehehehe… sorry if i touched a sore. eh cute naman kasi ang name na Christian. mukhang anghel. wag mo na isipin yun ex mo. isipin mo yung future mo yung lifetime partner mo tlaga. malapit mo na ma meet yun.

  25. hayyyyyyyy…gugma! hehehe…shie kalimti na c christian mo, damo da gwapo! oo sha, pag magsulat ka..next atracion…meshel and christian ang bida, tapos ako ang kontrabida, hehehe…ang title ” bakit mo ako pinaaasa christian?” o di kayay” dugtungan ang kahapon” hahahaha! joke lang shie, balan ko di ka man pikon ah!…hehee. ang piokon pangit…remember?

  26. haha! interesting… cg sa sunod… pag-isipan ko ang plot.. hehehe…

  27. ,..,.,..,.,.panoh k nainspire na gawin ang hindi nakakalimot ang puso?

  28. i get inspiration from everywhere.. from the people around me, from friend’s experiences, from the books i’ve read and most of all from my own personal experience. HIndi Nakakalimot Ang Puso was inspired from the Korean novela na di ko na maalala ang title. iyong babae ay nagkaroon ng heart transplant, the original owner of that heart was a woman with terminal disease and had no chance surviving. To make her life useful she decided to donate her heart to a young woman that needed heart transplant to continue living. and that heart even if nakatransplant sa iba still recognized the guy it loved originally. and i inserted my own experience with it. inlove ako at that time..and so much inspired haha! until now. that’s how the story was formulated.

  29. hi sha..

    well done..
    naku na bitin man ako sng story ah.. how cud i buy? malau man ako.. pwede email nlng hehehehehejaceyrhae@yahoo.com.. daw nd gd ko katulog ah.. daw himuan ko nlng ending… thanks

  30. tnx grace… email? papadalhan na lang kita… mas maganda yun di ba?🙂

  31. hi im ilyms,/.,. ngayon ko lang nabisita tong
    website mu,,
    hehehe.. you know im a fun of my special valentine,,.,
    actually collection ko to..

    mahilig ak dito..,.,., sana poh gumawa kau ng marami pa,..

    aabangan ko po un,.,

    i truly appreciate ur books,.,.
    minsan nga po pag walang pambili eh,.,/
    dito na lang nag babasa sa website nyo..

    hehehe addict po kasi talaga ako sa pocket books,./,.

    ahm god bless po .. and more power..
    keep it up.. mam

    ilyms of olongapo

  32. take care always

  33. hi ilyms! ang unique naman ng name mo? wow…

    tnx for appreciating my books! and for visiting my website. welcome ka dito. balik balik ka ulit… mas masaya pag palagi ka dalaw. i want to know u more.. including the other people in this site. mga mababait kami… hehehe… and feel free to read walang bayad yan… hahaha!

    tc!

  34. hi ilyms…

    welcome na welcome ka dto… at maraming ka makasundo dito.. kc isa lng ang goal tanin ang makapagbasa ng magagandang novels n sha sha..

    ingat

  35. hi grace! nabasa ko na mga msgs mo sa friendster… hehehe…

  36. ayan Ilyms si Grace… isa yan sa pinakamabait na nilalang sa mundo…🙂

  37. hehehe wait ko nga reply mo eh.. hndi pa me umaalis sa pc ko..

    talaga sha?? nku poh hndi naman cguro kng nakilala mo ako ng matagal iba ung sabihin moh joke.. thanks sha ha

  38. kaasar bitin,,Ms ShA..?
    SAN YUNG KASUNOD..?

  39. … nasa book ang kasunod lea… papahiramin kita ng book… hahaha!!!!

  40. bigyan kita copy pag nagkita tayo..🙂

  41. sha eto pa ang utang mo sa akin… hehehe thanks ha tinapos ko na ang 2 kahapun hehehe hndi tlaga ako makatulog pag hindi na tpos ayun tuloy ngaun na antok ako hehehe salamt nman at pinahimbing mo tulog ko hahaha..
    alam mo sha ito ang una kung nabasa sa mga novels mo kung hndi dahil dto hindi kita na kilala salamat nman… kya eto narin ata ang last ko na mabasa hehehe basta wait ako sha ah… salamat lakas ko tlaga sau hehehe😀 mis u

  42. hahaha! cg pati ito na rin… para wa na jud ko utang! hehehe…

  43. sha hahhahah i smell something fishy hir… hehehhe mmmmmmmhhhhh sge na nga no comment nlng ako hahahha

    thanks sha ah..i rily like dis story bcoz i know my value eto sau hahahhaha… cge thanks natapos ko nrin to hndi na ako kukulit sau sha…
    laki ng efforts mo dto ha? mwah ingat🙂

  44. hi gracia…what kind of fish? hehehe!
    GOD BLESS

  45. hehehe sa akin nlng un hahahaha
    kahit c sha nd alam un eh.. alam mo sha? paborito ko kaya un…

  46. nakikilig nga ako dto sa story eh may naalala tuloy ako hehehehe
    cnu kya un? dto na sa mind ko eh pro hindi ko masabi…nakakalimot din ata ako? hahahahahaha😀

  47. hahaha!!! nagbablind item si Grasya ah… hehe…

  48. sha alam mo yun eh hehehehe basta mga una story tlaga binibugyan ng efforts yan… hahahahaha.😀
    kaya nga nakalimot din ako eh

  49. hehe… basta ako may amnesia ako.. hehe.. ikaw meron din Grace?

  50. hehehhe ako nkalimot at ang puso ko pero ung kwento ng buhay ko hindi hahahaha anu kya un???
    nakakagulo din ba?
    weird?? ok lng meron ganyan tlaga pag subra inlove hahahha😀

  51. naks! siyempre buhay mo yan. mahirap kalimutan. it molded u as what u are right now. dont wori, ur one strong and sweet lady grasya. at sigurado mas marami ka pang biyayang matatanggap.🙂

  52. super bait nga ni gracia anu? imagine inaaway ko na yan! tapos inaagaw ko pa fiancee nyan! pero di nagagalit sakin! hahaha..im so proud to hav u guys! I LOVE YOU!!

  53. wow ganda nman ah.. dami na ngang biyaya sha eh subra subra na tlaga.. ang blessings ko sha jan na c jay at c jaceyrhae..at marami nman kau na nag mamahal sa akin kya contented na ako sa life ko hehehe..🙂

  54. buti ka pa grasya ang dami mong biyaya.. hehehe…

  55. speaking of blessings… ehem… wala.. hahaha!!! wala ako maisip…🙂

  56. hahahahaha sabi ko sau sha eh… jan lng talaga ang blessing hehehe… sa tabi2 lng hehehehe basta ingat

  57. oo nga… sa tabi-tabi lang… hehehe… lalo na kapag nandiyan ka no?

  58. ayan! blessings..inubos nyo nga ang blessings..hehehe! tirhan nyo naman ako…kakulit ni gracia aah! ayan gracia ha marami na ako msgs d2
    …sana happy ka na..hehe

  59. wow thanks mia ang saya ko tlaga… hahahaha gusto kong tumawa ng malakas hahahaha lalo na my gud news ako hehehe.. xempre mia share ka nman sa blessings nmin n sha eh ikaw pa pahuli? hhhmmmmmmm🙂 ayan ang saya na natin hehehe

  60. hi sha..

    hahaha ang sya nman nyan sha i smell something fishy hehehe ang layo ko nman sau eh… ung sa tabi mo lng tlaga hehehe

  61. haha! eh sino ba ang nasa tabi ko?

  62. hihihi nasa tabi2 lng yan sha..magulat ka lng anjan na xa sa tabi mo guston mkipag usap sau hehehehe.. ang saya tlaga..😀

  63. parang mumo ganun? parang nakakatakot! hahaha!!!

  64. babyjaceyrhae Says:

    hahahaha hindi nman sha mumo eh gwapo kaya ungsha…hehehehe my gwapo ba na matakot ka?🙂

  65. guwapo pala yun? bat di ko alam? hahaha… bulag cguro ako..

  66. babyjaceyrhae Says:

    pag nakita mo na sha… dont wori malapit na ilang days nlng hehehe ingat..

  67. grabe naman to si grasya… speaking in riddles… hehehe… cg a lapit na tayo magkita a. excited na ko.. hehehe…

  68. babyjaceyrhae Says:

    binibilang ko na nga lang sha eh.. basta surprise nlng hahaha… basta tawagan nlng kita mag storbo ako sau kahit na tulog ka gigisingin tlaga kita hahahaha…malapit na tlaga… hehehe

  69. haha! basta ikaw bosing. okay lang nga indi na ko matulog… hehehe….

  70. babyjaceyrhae Says:

    aba tuod ka? hahahaha 2 days sha pwede? hahahha joke lang ah.. pwede nga dun kna sa amin ma tulog eh.. kaya lng maliit lng bhaws ko..

  71. […] Hindi Nakakalimot Ang Puso […]

  72. miss sha2 pwde poh pki post ung ksunod nung story?okie lan poh kung ndi pwde…tnx…

  73. sharon rose Says:

    hi kate!

    i can share u the book… taga saan ka ba? di mo pa ako sinasagot.. hehehe…

    tc!

  74. heheh…
    taga bat…ako ms.sha…
    hmm…sbukan ko nlang muna hmanap sa bookstore…
    bka may mkita pah ako…
    tnx poh…

  75. heheh…
    taga bataan…ako ms.sha…
    hmm…sbukan ko nlang muna hmanap sa bookstore…
    bka may mkita pah ako…
    tnx poh…

  76. sharon rose Says:

    hi there kate! ok pls check bookstores, then if wala ka mahanap just tell me… hehehe… while i still have a copy.

  77. hmmm….maganda din po ito. ito ang panghuli kong binasa. lahat ay magaganda kahit teaser pa lang…..its worth it to spending time in your story.thanks

  78. sharon rose Says:

    thanks honey! im quite flattered. my novels are product of my hardwork and many days of typing… hehehe… ito ang pinakauna napublish and i cannot see any copy na sa mga bookstores na napuntahan ko either in Manila or here in Dvo city. isa na rin lang ang copy na natira sa akin and that was my personal copy na. aside from my complimentary copies, bumili pa ako ng sarili kong set but since i have so many friends, naubos din. how i wish mg reprint ang MSV para may copy uli. pwede mo rin sila iemail para magrequest ng reprint baka pagbigyan tayo.

    u can also check their website. may link sa home page or go to http://www.bookwarepublishing.com

    email ko na lang sna sau ng complete story kaso nasira ang comp namin. nireretrieve ko pa files ko.

    cg salamat sa pagdlaw. ang dami mo comments… hehehe…

    salmat!🙂

  79. salamat din po, ok mag reerequest po ako sa MSV publisher nyo., pero hintay ko pa rin ang copy mo kahit matagal ok lang. tnx talaga.

  80. sharon rose Says:

    okies.. no probs. antay lang ha… tc!

  81. hi ate sharon,nakabili na po ako nito..ang ganda nia,destiny po sila talga..eheh…godbless..tc po…

  82. sharon rose Says:

    thanks for buying jen! im very happy with the support. and im glad if someone got happy for reading my novels.. hehehe… that’s entertainment… hehehe…🙂

  83. cguro c gerald and christian ay iisa….bka nagka amnesia c gerald..pero hndi pa rin nakalimot ang puso nya na mahalin c Liz..

    hehehe ok po ba ang hula ko miss sha?…U

  84. sharon rose Says:

    hehehe… c christian ang tunay na ama ni Gerald kaya sila magkamukha. nagka-amnesia sina Liz at Christian ng maaksidente, while Liz is pregnant. at para mapaghiwalay silang dalawa, their families provided them a different story. pinaniwala si Liz na iba ang ama ng kanyang anak. at si christian ay ipinadala sa US.

    hmmnn…. ur hula is somewhat close but not so close… hehehe…🙂

  85. ai huhu pero pwede na rin po dba miss sha? hehehe

    pero why po pnaghiwalay cla ng mga parents nla? bad nman nila pinagkaitan nila ng ama c gerald and a happy family….

    pero miss sha happy ending po ba 2?

  86. sharon rose Says:

    di talaga maiwasan na may kontrabida sa isang kwento. dahil kung wala, wala ng challenge… hehehe…

    christian’s mother was not in favor of liz. she was a traditional chinese mestizo and may mga tradisyon silang sinusunod. uso sa kanila ang arranged marriage at ang gustong mapangasawa ng anak ay kapwa mayamang intsik. sa pagnanais na mabigyan ng magandang kinabukasan ang nag-iisang anak, tinutulan nito ang relasyon ng anak kay Liz, na isang anak-mahirap at walang kadugo-dugong intsik. at hindi ito kumbinsido na talagang mahal ng anak si Liz.

    kaya ng maaksidente sina christian at liz ay sinamantala nito ang pagkakataong mapaghiwalay ang dalawa. but fate made its way to bind two hearts together, kahit pa nga may amnesia ang mga ito.

    there… this is actually a happy ending.

  87. wow ka2touch nman po ds novel..naiiyak na yata aq hehehe…

    gusto ko na tlaga xa mabasa…cge po hahanap aq ng copy ni2 dto sa amin baka meron hehehe

  88. sharon rose Says:

    this story is kinda pacute and pang teen… hehehe…

    cg try ka hanap ha. wala na rin kasi ako copy eh.

    ingat!

  89. bagay po pla sakin kac mata2wag pa nman po akong teen kc ds june paq mag 20 hehehe

    cge po i’ll really try my best to find ds book..sana po meron pa….tnx po ate sha…

  90. ate sha wla pa po ba kaung new novel ds year? …U

  91. sharon rose Says:

    wala pa eh…🙂

  92. ai sana po meron na soon…U

  93. sharon rose Says:

    sna nga… hehe…🙂

  94. sharon rose Says:

    oist ecarg… may friendster ka ba? pls add me… hehehe…🙂

  95. kakaantig naman ‘to, sha…

    sana magkaroon ako ng copy. hehe!

  96. sharon rose Says:

    huhu… sana nga yumi. nag-iisa na ring copy meron ako eh. nghahanap din ko ng mabibili…🙂

  97. sharon rose Says:

    uy yumi di ba nasa states ka? pls try to visit https://tagalogromancepocketbook.com
    u might get a chance to have ur copy… k girl… ciao!

  98. sharon rose Says:

    nagsurf kasi ko ngayon kaya yan ang nakita ko… hehe…

  99. oh! yes. nag-try na ako bumili diyan pero for some reason, may fatal error daw sa page. tapos nag-email pa yung hubby ko sa kanila, di naman pumasok. ewan ko ba! gusto ko pa namang makabasa ng books niyo ni elise.

  100. sharon rose Says:

    ay ganun ba.. sayang nmn ang site na iyon. baka may traffic jam kaya nagkaka error sa site.🙂

  101. try ko uli next time!🙂

  102. sharon rose Says:

    hehe… that’s the spirit girl..

  103. HI…LIKE YOUR TITLES…I LIKE YOUR NOVELS…MAY I BE A WRITER LIKE YOU AS IN A WRITER….

    BECAUSE I WAS INFLUENCED MOST OF YOUR WRITINGS….AS IN I LIKE IT….

  104. ANYWAY….SANA MAGING KAGAYA AKO SA’YO…. REALLY INSPIRED OF YOUR WRITINGS

  105. HI….GOODLUCK IN YOUR CAREER… WISH YOU LUCK

  106. sharon rose Says:

    hi Kathey! nice meeting you.🙂 im grateful that u like my novels. and inspiring you is an honor. if you have the passion, dont hesitate to write. a dream will never be attained if u will not try achieving it. so start writing right now.. hehehe… if u have the drive, u can become a writer too! kaya mo iyan. goodluck din sau! tc

  107. good eve po.. pwede ko pa ba ang whole story nito?pantihoneylyn@yahoo.com.tnx

  108. how to be a writer like you…. i mean that—- to be a writer in a novel in the corporation that you are working for.

    Basically, I liked to try to apply in the said corporation —- MY SPECIAL VALENTINE…… easy application to send my written novel on the e – mail ad….. I hope you helped me.

  109. Please tell the steps to become one….i am so interested

  110. thank you and see ya…

  111. sharon rose Says:

    hi Kathey…

    do u already have a manuscript? if you already have one, you can email it to myspecialvalentine@gmail.com. pls address it to Ms. Apple Masallo.

    tapos magreply yan sila sa email mo kung kelan ka pwede mag follow up. ganun lang naman kadali.

    i would love to see your books published in the market.

    cg kat.. goodluck!

  112. pwede po ba mabasa ang whole story?

  113. THANKS

  114. huh! nalipasan na naman ako ng gutom.
    like the rest, galeng-galeng… at bitin-bitin. haha. s’yempre, teasers nga e!

    dami ko napulot na romantic descriptions…haha. t-teka, wala naman yatang copyright ang mga expressions di ba? pwede ko magamit sa novel ko, but ofcourse i’ll not make it obvious, pattern lang ika-nga.

    laking suspense ako kaya iba tinatakbo ng kokote ko while reading ur novel. if i’ll gonna direct a movie for this, focus lang camera ko kay Liz. anything outside of Liz, like thoughts, history ni christian, and feelings (aside from manifestation through actions) ay di ko papakita. but ofcourse, i will be out of genre, at malamang di bumenta. that’s why this is romance…that’s why, U R GREAT! talaga! now, dalawa na idol ko sa romance. the other is MC. kilala mo na ang isa. hehe.

    how do you write? aside from formulation of ideas sa isipan, do you write first a structure or idea per chapter, or just sit down in front of PC then come-what-may?

    regards….

  115. sharon rose Says:

    hi oneth! hehe… magtabi ka kasi ng pagkain para di ka malipasan ng gutom.

    no problem with me if you will use those romantic descriptions i used. but i advise you to use thesaurus, so you will have the credit yourself. ganun naman talaga sa pagsusulat, pare-parehong words ang mga ginagamit but its better if you do it your own way. maraming paraan…

    maganda ang ideya mo about directing a movie. because you need to put up a main point of view. Napanood mo Twilight di ba? It was Bella’s point of view since the start. but it was as always very romantic. so hindi masasabing hindi bebenta yang ideya mo. Go go girl… baka maging isa kang batikang direktor in the future.

    nakakaflatter namang isabay mo ako kay MC! haha! you know naman, she was like a living legend… hehehe… thanks a lot!

    hmmnn… about sa pagsusulat, i don’t really have a structure. wala namn akong formal na training about sa pagawa ng nobela. I used to write feature articles, but the way i write it is not so technical, it is entertaining, like a novel. gusto ko kasi nakikita ko yung flow ng story, yung galaw ng mga characters, nafifeel mo yung nararamdaman ng mga bida.

    usually i get inspiration with the people around. like gusto ko tong friend na ito at gusto ko siyang gawan ng kuwento. gusto ko siyang maging bida sa aking nobela. so i will use her name, get her traits, enhance it and put her some spice, add a gorgeous hero, make a plot ang let them move, and bang! here comes my novel. wala talaga akong framework. mag-iisip lang ako ng plot, ng lugar kung saan nangyari ang kuwento, ng mga characters, ng theme, tapos papagalawin ko na sila.

    so when i sit down in front of my computer, feeling ko sinasapian ako, hahaha! umiiba takbo ng utak ko. because i’m not really that transparent and expressive in person. pag nababasa ko nga yung sinusulat, I felt alienated… ahaha! sometimes i wonder if ako ba talaga nagsulat ng mga eksenang ganun. i am sober when i write so hindi ko maipagkakailang ako nga ang nagsulat… hehehe…

    that’s how i write.

    hope it helps you.

    tc!

  116. i’m glad to found this site…
    saan ko po pwede basahin ng buo mga novels mo…
    i hope you can share your novels through email…

  117. sharon rose Says:

    hi rachel! thanks for visiting.

    you can go to http://www.sharonrosenovels.wordpress.com to read my novels.
    it will be updated from time to time and eventually mabasa mo ang buong story so balik balik lang girl.

    tc

  118. hello po! upon reading miss eve montelibano’s notes in her website about your new book, talagang nagpursige po akong maghanap ng mga books ninyo. unfortunately po, ala man po sa bookstores malapit sa’min. can you post po the rest of the story? kahit itong story lang po na ito? or can you just send me the full copy po throguh e-mail? ü thank you po..

  119. Hi, i must say fantastic website you include, i stumbled across it in AOL. Does you get much traffic?

  120. Come on dude, these facts* and proof* i mean who is posting* lol😛

  121. To solve this issue is the only way I see it, I don’t want a problem just the facts.

  122. sharon rose Says:

    Hi Kae! due to series of reformats on my pc, nawala na yung file ko nito… sayang nga eh. anyways, antayin na lang natin ang msv baka magkareprint.🙂 let’s just hope… try mo ung until forever. meron pang copies yun. or u may order online too.. tnx and godbless!

  123. I can only add a few chapters, as this is saved in the history of this blog. enjoy reading girls!

  124. hi sha galing mo naman, unang novel mo palang nabasa ko nakuha na kaagad ang atnsyon ko…my kasunod pa bang chapter? by da wy nagagandahn ako sau..ang gnda natin..hehehehe!

  125. Hi Miss Sharon nabitin po ako d2 sa story kc po suspense..lhat po ng novel mo d2 ntapos ko na po mbasa kaso lng po nbitin po ako pede po ba mbasa ung continuation ng story nito Miss Sharon hanggang huli please please Miss Sharon.sana po mabasa mo po e2.please Miss Sharon.Im actuali pocketbook addic..I love reading pocketbook..thnx and god bless..if po mbasa mo po e2..email mo po ako ah e2 po yahoo mail ko at fs i want to be ur friend rin po kc..ghurl_pretty.smile@yahoo.com..I’ll be waiting for ur reply Miss Sharon.

  126. e2 po ung yahoo mail ko po at fs ghurl_pretty.smile@yahoo.com

  127. Hi Joyce! thanks for liking my stories… of course, pretty tayo.. hihi…

  128. Hi Vina! i added you in facebook.

    salamat sa support! really appreciated.

    sorry sa late reply…
    🙂

  129. talaga naman mis sha! … add mo rin ako mis sha sa facebook..hehehe..

  130. Your welcome po miss sharon at ok lng po yun..🙂

  131. Hi Miss Sharon, first time ko dito sa site mo at na excite ako sa novel mo ang ganda… sana matapos kung mabasa pati ending.. kung pwede sana

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: